Poezi nga Andi Meçaj

PËRDITSHMËRIA

 

Vogëlushja hyn në dhomën

e përditshmërisë, mërzitshëm

var sytë, në gozhdët e pikturave,

mbi tablotë me anije të kuqe,

mbi detin e tërbuar, mbi atë

furtunë ngjyrash dhe ndien frikë,

turbullirë t’i ngjitet në grykë,

pastaj qetësohet, rrotullohet mbi

lodrat e djeshme, fletoret, stilolapsat,

i fut në çantë, e hedh në kurriz dhe del,

duke mos dëgjuar përplasjen e vrullshme

të ujrave, shkëmbinjve, varkave,

peshqve dhe asaj errësire që mbulon

çdo gjë, duke i derdhur dallgët

mbi orenditë, muret,

që i gjallërojnë

dhomën, oborrin,

rrugët dhe qytetin.