QIELI BLU
Qielli blu
është tempulli më i madh i heshtjes,
kupola e tij e pafundme
mban të varur misterin e botës.
Nën të njerëzit ecin
si hije të përkohshme të kohës,
me zemra që rrahin si kambana
në kërkim të kuptimit.
O Zot!
Në këtë blu të thellë
ti ke shkruar librin e dritës,
me rreze dielli për kapituj
dhe me yje për pika të përjetshme.
Retë kalojnë si mendime të lodhura,
era i shpërndan si fjalë të harruara,
por qielli mbetet
si e vërteta që nuk bie kurrë.
Ne jemi vetëm një çast –
një hap mbi tokë që merr frymë,
një frymë që vjen e shkon
si vesa mbi bar.
Por qielli blu
është mendimi yt i përjetshëm,
dora jote e hapur mbi botën
që mban gjithçka në dritë.
Dhe kur nata mbulon ditën
dhe yjet ndizen si qirinj të vegjël,
njeriu e kupton:
edhe errësira
është vetëm një shteg drejt.teje.
Sepse ti, o Zot,
nuk je vetëm në lutje dhe libra,
je në pafundësinë e qiellit
që na mëson çdo ditë
se përjetësia jeton mbi ne.
Autore Diana Mehmeti
