Besimi i Njeriut tek Zoti
Sheqere Sina – Shqipëri.
Përralla e Besës
Besimi i Njeriut tek Zoti.
“Përralla e Besës”
Kapitulli I
Shtëpia në Mal
Na ishte njëherë, në një krahinë të largët malore, ku shtëpitë e gurta mbështeteshin mbi shpatet e maleve dhe ku fjala e burrit vlente më shumë se çdo pasuri, jetonte një burrë me gruan e tij.
Ishte një shtëpi e thjeshtë, por e mbushur me nder dhe me besim. Zoti nuk u kishte dhënë shumë fëmijë. Ai u kishte dhënë vetëm një vajzë.
Por ajo vajzë ishte si një dritë në atë shtëpi.
U rrit si një lule pranvere që çel mes gurëve të malit. Sytë i kishte të qetë dhe zemrën të pastër. Në sjelljen e saj kishte butësi, ndërsa në fjalët e saj kishte respekt.
Shumë djem e kërkonin për nuse, sepse bukuria dhe mirësia e saj përmendeshin në çdo vatër.
Por vajza nuk jepte fjalë pa dijeninë e prindërve.
Sepse në atë kohë besa ishte ligj dhe fjala ishte nder.
Kapitulli II
Fjala e Dhënë
Një ditë, në pragun e shtëpisë erdhën tre burra të nderuar. Secili prej tyre kërkonte vajzën për grua.
Babai i priti me nder, sipas zakonit të malit. U dha bukë, kafe dhe fjalë të mira.
Por kur erdhi çasti i përgjigjes, ai bëri një gabim që do ta rëndonte shpirtin e tij.
Për të mos ua prishur qejfin miqve, pa menduar thellë, ai u dha fjalën të treve.
Kur ata u larguan, në zemrën e tij ra një heshtje e rëndë.
Ai kishte vetëm një vajzë.
Por fjala që kishte dhënë ishte besë.
Dhe besa nuk shkelej.
Kapitulli III
Lutja
Natën, kur shtëpia ra në heshtje dhe vetëm era e maleve dëgjohej përtej dritares, babai u mbyll në odë.
U ul dhe ngriti sytë nga qielli.
“O Allah,” – tha me zë të ulët –
“Ti që njeh zemrat e njerëzve dhe sheh atë që ne fshehim… më fal për gabimin tim. Unë kam vetëm një vajzë, por u dhashë fjalën tre burrave.”
Dhe thuhet se kur lutja del nga një zemër e pastër, ajo nuk humbet në qiell.
Një mendim i qetë, si një frymë e butë, i erdhi në zemër:
“Mos u tremb. Bëj kështu: fut në hajat vajzën, gomarin dhe buçen.”
Babai bëri ashtu siç ndjeu në shpirt.
Kapitulli IV
Mrekullia
Nata kaloi e gjatë dhe e heshtur.
Kur agimi preku majat e maleve dhe drita e parë hyri në oborr, babai hapi derën e hajatit.
Dhe aty pa një mrekulli.
Brenda nuk ishte më një vajzë.
Ishin tre vajza, të njëjta si njëra-tjetra, si tre pasqyrime të së njëjtës dritë.
Babai ngriti sytë nga qielli dhe falënderoi Zotin.
Kështu fjala e dhënë nuk u thye.
Ai bëri tre dasma në një ditë, dhe secila vajzë shkoi në shtëpinë e burrit të saj.
Kapitulli V
E Vërteta
Por babai kishte një pyetje që e shqetësonte:
Cila prej tyre ishte vajza e tij e vërtetë?
Pas disa ditësh mori shkopin e tij dhe shkoi të vizitojë dhëndurët.
Te miku i parë dëgjoi se vajza përtonte shumë.
Te miku i dytë dëgjoi se vajza fliste pa pushim.
Por kur shkoi te miku i tretë, ai e priti me gëzim dhe i tha:
“Vajza jote është bekim për këtë shtëpi. Mirësia dhe edukata e saj na kanë ndriçuar jetën.”
Atëherë babai buzëqeshi.
Ai e dinte përgjigjen.
Fundi
Morali
Njerëzit mund të kenë të njëjtën fytyrë, por nuk kanë të njëjtën zemër.
Disa mbajnë në shpirt rëndesën e gomarit,
disa zhurmën e qenit që leh pa pushim.
Por njeriu i mirë është ai që e mbush shtëpinë me dritë, pa bërë zhurmë.
Dhe ndoshta kjo është e vërteta më e thellë e jetës:
Zoti nuk e dallon njeriun nga pamja, por nga zemra.
Prandaj njerëzit e mirë janë të rrallë.
Sepse zemra e pastër është mrekullia më e madhe që mund të ketë një njeri.
Fund Filozofik
Babai u kthye në shtëpinë e tij i qetë.
Ai tashmë e dinte se ku ishte vajza e tij, por nuk ndjeu nevojë t’ia thoshte askujt.
Sepse në atë ditë ai kuptoi diçka më të madhe se vetë përgjigjja.
Ai kuptoi se njerëzit nuk dallohen nga fytyra, por nga zemra.
Tre vajzat ishin njësoj në pamje,
por jeta i kishte zbuluar në mënyra të ndryshme.
Njëra kishte marrë dembelinë e kafshës që mban barrë pa dëshirë.
Tjetra kishte marrë zhurmën e qenit që leh pa pushim.
Ndërsa e treta kishte ruajtur dritën e shpirtit njerëzor.
Babai ngriti sytë nga mali dhe mendoi me vete:
“Zoti nuk i krijoi njerëzit të njëjtë në zemër.
Disa lindin njerëz, por harrojnë të jetojnë si njerëz.”
Dhe që nga ajo ditë, ai u thoshte shpesh njerëzve të fshatit:
“Mos shiko fytyrën e njeriut,
sepse fytyra mund të të mashtrojë.
Shiko zemrën e tij,
sepse zemra nuk gënjen kurrë.”
Dhe kështu mbeti një fjalë e vjetër në mal:
Njerëzit e mirë nuk bëjnë zhurmë në botë,
por pa ta bota do të ishte shumë më e errët.
Autore Sheqere Sina Shqipèri
Data 16 03 2026
Tè drejtat janè tè gjitha tè Autorit .
Shqipèri 
The Tale of Besa
A Human’s Faith in God
Author: Amb. Dr. Sheqere Sina – Albania
Chapter I
The House in the Mountains
Once upon a time, in a distant mountainous region, where stone houses leaned against the slopes of the mountains and where a man’s word was worth more than any wealth, there lived a man with his wife.
Their home was simple, but filled with honor and faith. God had not given them many children; He had given them only one daughter.
But that daughter was like a light in their home.
She grew like a spring flower blooming among the stones of the mountains. Her eyes were calm and her heart was pure. In her behavior there was gentleness, and in her words there was respect.
Many young men wished to marry her, because her beauty and kindness were spoken of in every household.
But the girl never gave her word without the knowledge of her parents.
Because in those days besa (the sacred promise) was law and a given word was honor.
Chapter II
The Given Word
One day, three honorable men came to the doorstep of the house. Each of them asked for the daughter’s hand in marriage.
The father welcomed them with honor, according to the custom of the mountains. He offered them bread, coffee, and kind words.
But when the moment came to give his answer, he made a mistake that would weigh heavily on his soul.
Not wanting to disappoint his guests, and without thinking deeply, he gave his word to all three of them.
When they left, a heavy silence fell upon his heart.
He had only one daughter.
But the word he had given was a promise of honor.
And such a promise could not be broken.
Chapter III
The Prayer
That night, when the house fell silent and only the wind of the mountains could be heard beyond the window, the father shut himself in the guest room.
He sat down and raised his eyes toward the sky.
“O Allah,” he said in a quiet voice,
“You who know the hearts of people and see what we hide… forgive my mistake. I have only one daughter, yet I gave my word to three men.”
It is said that when a prayer comes from a pure heart, it does not disappear in the heavens.
A calm thought, like a gentle breath, came into his heart:
“Do not be afraid. Do this: bring into the courtyard your daughter, the donkey, and the dog.”
The father did as he felt in his soul.
Chapter IV
The Miracle
The night passed long and silent.
When dawn touched the peaks of the mountains and the first light entered the courtyard, the father opened the door.
And there he saw a miracle.
Inside there was no longer only one girl.
There were three girls, identical to one another, like three reflections of the same light.
The father raised his eyes toward the sky and thanked God.
Thus the word he had given was not broken.
He held three weddings in one day, and each girl went to the house of her husband.
Chapter V
The Truth
But the father had a question that troubled him:
Which one of them was his true daughter?
After a few days he took his walking stick and went to visit his sons-in-law.
At the first house he heard that the girl was very lazy.
At the second house he heard that the girl talked constantly without stopping.
But when he went to the third house, the man welcomed him with joy and said:
“Your daughter is a blessing to this house. Her kindness and good manners have brought light into our home.”
Then the father smiled.
He knew the answer.
The Ending – The Moral
People may have the same face, but they do not have the same heart.
Some carry in their soul the heaviness of the donkey,
others the noise of a barking dog.
But a good person is the one who fills a house with light without making noise.
And perhaps this is the deepest truth of life:
God does not judge a person by appearance, but by the heart.
That is why good people are rare.
Because a pure heart is the greatest miracle a human being can possess.
Philosophical Ending
The father returned to his home in peace.
He already knew where his daughter was, but he felt no need to tell anyone.
Because that day he had understood something greater than the answer itself.
He understood that people are not distinguished by their faces, but by their hearts.
The three girls looked the same,
but life had revealed them in different ways.
One had taken the laziness of a beast that carries burdens unwillingly.
Another had taken the noise of a barking dog.
While the third had preserved the light of the human soul.
The father looked toward the mountain and thought to himself:
“God did not create people with the same hearts.
Some are born human, but forget to live as humans.”
And from that day on, he often told the people of the village:
“Do not look at a person’s face,
because the face can deceive you.
Look at the heart,
because the heart never lies.”
And so an old saying remained in the mountains:
Good people do not make noise in the world,
but without them the world would be a much darker place.
Author: Sheqere Sina – Albania
Date: 16.03.2026
All rights reserved by the author.
