( tregim)
Nën duvakun e kuq u nusërua një vajzë fshati ashtu sipas zakoneve të kohës.Malësia dhe fshatrat kishin rregulla të forta fisnore.Vajzat e kohës i martonin herët ku shpesh herë lindnin edhe të martuara sipas vendimeve të familjeve me za në për krahina.Këto ndodhnin për efekt që racat e tyre fisnore mos të përziheshin por të qëndrojnë të pastra deri në gene.Nuset ashtu si edhe dhëndurët nuk shikonin njëri- tjetrin deri sa nusja futej natën e martesës në shtëpinë e saj.
Duvaku i hiqej pas zbritjes nga kali dhe sapo hapnin derën e qylerit ( dhomës) atëherë shihej fëtyra e saj e njomë.Çifti nuk dinte se në krevatin e tyre bashkëshortor mundet të ishin të shëndetshëm për njëri – tjetrin apo jo.Aty ishte takimi i parë dhe final i tyre për të filluar dhe vazhduar një jetë që nuk e njihnin.
Vajza e sapo martuar kishte dhënë besën e fjalën prindërve të saj që si do të ishte bashkëshorti i saj , atë fat kishte dhe do të jetonte gjithë jetën pranë tij.Me kalimin e ditëve sikur e kishin zakon pas dy javësh shkonin ta merrnin vajzën në gjininë ku ishte rritur dhe përcjellë për nuse.Ishte zakoni prisnin e përcjellnin miqësinë për herë të parë me të gjitha mundësitë e mundshme duke bashkuar edhe fisin e dhëndrit për njohjen më mirë me miqtë e ri.
Vajza e tyre ishte zakon dhe i priste duke qajtë e përmalluar sepse ajo tani kishte ndërruar shtëpinë dhe sipas zakonit kishte shkuar në shtëpinë e saj.Të nesërmen vajzën e përcjellin po sipas zakoneve të vaktit me kuleçë e dhurata të vogla të kohës më tepër me sapuna , çorape , mindila e shamia të bardha ( mafeza)për nanën apo gratë që vajza kishte në gjini.U përqafuan me njerëzit e bashkëshortit e përcollën deri te shtegu i oborrit sipas traditës dhe kthehen e futen brenda.Dhëndri ishte zakon nuk dilte të përcillte nusen në miqësinë e parë dhe ai nuk doli.Vajza kishte kërkuar që të dilte dhe ai e ta shikonte i ati dhe shoqëruesit e tjerë që kishin ardhur për ta marrë , por ata kishin ecur sipas zakonit të tyre.Vajza ikën në shtëpinë ku ishte rritur e presin me shumë mall e dashuri dhe qëndron dy javë në t’pan ( në kthim te gjininë e saj).
Aty e pyesin vajzën si je , si njdjehesh, atë pëlqyen njerëzit e bashkëshortit , si të pritën si njeriu më i ri i familjes e tjerë e tjerë ……..
Vajza nuk ju kthente asnjë përgjigje vetëm i shikonte me habi dhe qëndronte në heshtje. Njerëzit e vajzës u merakosën por ajo përsëri nuk hapte gojën.Bashkëshorti i saj ishte i sëmurë dhe ajo nuk e dinte.Ajo mësoj atë natë kur në shtratin e saj të nusërisë e priste një nuse e bukur si zanë por nuk u nusërua kurrë.
Qëndroj aq ditë sa kishin për të qëndruar vajzat në gjini dhe i erdhi dita për tu kthyer në shtëpinë dhe fatin që i dhanë të tjerët.Vajza nuk tregoj kurrë se çfarë bashkëshorti i saj kishte pësuar në jetë.
Ajo e mbylli jetën e vet duke i qëndruar besnike bashkëshortit nga keqardhja dhe mëshira që ajo kishte.
Ajo kurrë nuk e deshti , por kurrë nuk e la , kurrë nuk i shprehi mospërfillje , por e respektonte edhe pse nuk e deshti sepse ai u bë babai i fëmijëve të saj.
Familjarët e vajzës u ndien shumë keq për fatin e vajzës së tyre por dhe shumë krenarë për besnikërinë e saj , për figurën dhe moralin e saj , për sakrificën që ajo tregoj dhe përsëri familjet e tyre nuk u prishën.
Bashkëshorti i saj nuk jetoj gjatë por la pas fëmijë që i rriti gruaja e tij , nëna e tyre që i dha besën që unë isha fati yt dhe ti fati im edhe pse nuk të deshta kurrë , por nuk të braktisa kurrë.
Ajo dashuroj “ heshtjen” e saj , besën dhe premtimin që i bëri prej natën e parë të nusërisë !
“ NUK TË DESHTA KURRË DHE NUK TË LASHË KURRË “
“ BESË GRUAJE”………
Ky tregim është marrë në rrëfime të vërteta odash ku përmendej karakteri dhe besa e gruas për të mbajtur një familje të fortë dhe të bashkuar në mes sfidash të mëdha !
Shkruar nga unë Bujana Malaj ! Londër!
