Fitnete Bashota Krasniqi
Austri
UNE DHE MALLI
Per çudi, sante nata ishte plot me yje,
po drite s’pashë ne syt e mi, n’heshtje fola me veten time,
s’ia degjova as vetes hapt n’terrin gri.
Qielli dukej aq i larget,
sikur z’brisnin yjet n’tok®,
më mundon pafund mergimi, une dhe malli jemi shokë.
Ne syt e mi si pishtar rrine shkëlqimi,
i lodhur,
ingroht,
shpirti mallin ma zbuloj me lot,
s’prit agimin – u derdh pa lot, se u drojt.
E hena sante ishte pa fund,
drite bente si një fener;
mbrenda vetes digiej shkrumb,
rinte e gremisur si humnerë… sikur unë.
