Prindërit…
O,prindër,që bukën e bënit nga fusha me duart tuaja!
Që ndjersa mbi ndjersën iu ra pa tharë.
Që ritët fëmijë pa numër por tufa,
Në vargjet e mija do t'iu kem të parët.
O gjyshër të m’i të kohës së zezë!
Me ju luajti fati,që se kishit të shkruar.
Por ditët të rruanit esencën e jetës,
Në netët e erta,me ditët munguar.
Nuk jam poet,por vargje po shkruaje e do të shkojnë,
Në sofrat,ku vetëm pakica e pret.
Kam marrë një thrime, prej tuajës përvojë.
Por,që është dhe mbetet gjithmonë realitet.
Dhe vargje shkruaj,për ju o prindër!
Dhe në piedestal u ngritëm me penën juve.
Tani kujtojmë kohën e shkuar,si ikën,
Dhe mbetën kujtimet në zemër, të prindërve.
O,prindër që na ritët me thrime!
Që mund e ndjersë derdhet për ne.
Sot koha ndryshoi,thrimet mbledhim përdhe.
Dhe në vargjet e mija ju ngre lapidare.
Gjithmonë shkruaj,për ju o prindër!
Dhe dora më dridhet,kur ju kujtojë.
Ah,sikur t’iu kishim në krah si më parë!
Do të ishim akoma,më të lumturuar.
Ndonëse dora më dridhet,
Nga loti që derdhet mbi fletore.
Për ju o,prindër që fare s'u lodhet!
Për ju kam shkruar e shkruaj, mbi të bardha fletët..
V Pëllumbi.autori.
13/04/2026. Artë.Greqi
