Gladiola Jorbus
Nuk e di
të iki apo të kthehem?!
Çdo hap më kthen pas,
çdo kthim më shtyn më tej.
Hapat tingëllojnë si të huaj.
Një zhurmë që s’e njoh,
por mua më përket.
Fytyra ime,
as qesh, as qan.
Vetëm pulson
në rrudhat e heshtjes.
A është kjo mungesë,
apo tejmbushje e shpirtit?
A jam unë
apo është hija ime?
Në këtë turbullirë,
gjithçka duket pranë.
Dorën shtrij ta prek,
por zhduket sakaq.
Si një ëndërr më sheh,
kur jam zgjuar.
Si një klithmë,
më sjell dhembjen,
pa e ftuar.
