Kozeta Zavalani
Në breg të kaltër, ku dielli përgjumet mbi valë,
ajo rri e qetë, me një buzëqeshje që s’ka moshë.
Kapela i përkëdhel hijshëm ballin,
si një re e butë që ruan dritën në prehër të kohës.
Një filxhan kafeje, një mendim i fshehtë,
si dallgë që puth bregun pa fjalë.
Sytë, të fshehur nën xhamat e syzeve të mëdha,
ruajnë dritën e viteve — dritën e dashurisë.
Kapela e gjerë, si hije e ëmbël mbi sy,
mbron një shpirt që di të ëndërrojë.
Ngjyrat në bluzë si ylber i një jete në fluturim,
rrëfejnë pranverat që s’dinë të mbarojnë.
Deti e sheh me dashuri të vjetër,
si mik i heshtur i çdo kujtimi të saj.
Në buzë i luan një buzëqeshje e fshehtë —
si dielli që s’lodhet, por ndrit përherë më ngrohtë.
Në atë çast, koha ndalet pa zhurmë,
e bota bëhet më e butë, më njerëzore.
Zonja me kapele — një poezi pa fjalë,
që pi dritë e dashuri në mëngjeset diellore.
