” O POPULLI IM “
————————————————-
*
Mbetët ju o të urtë në mjerimin e atëhershëm
E negocioni në vakumin e heshtjes pareshtje ,
Në amulltirën jargavane të rrënimit të përhershëm
Në të sotmen e koklavitur të grimuar si e djeshme !
*
Mbetët o të tejhumbur në prehrin e përhumbur
E të shkretuar dergjeni lëshuar në shpërqendrim ,
Mes belave pa ndjenja , në ligështim të mundur
Të drynosur prej rrethimit në syrgjyn pa shpëtim !
*
Mbetët o të përvuajtur prej vuajtjes pa mbarim
E vërdalloseni pa rrugë pa drejtim për të shkuar ,
Pa busull , pa verdikt , në bekimin pa bekim
Pa gjallim sa nuk gjeni as pendim për tu penduar !
*
Mbetët o të përgjunjur pa shamatë prej qederit
Nga belat të përkundur porsi ajo foshnja në djep ,
O të yshqyer prej vorbullës , me çorbën e vrerit
E të bërë zap nga lakmia gjith sevda e tërë lezet !
*
Mbetët ju o të pakallur ju o të gjallët pa gjallëri
Prej mëshirës të shqyer e prej gjëmës të ndrysur ,
Në qesim prej shëmtirës , në syrgjyn me dredhi
Në vegime ligështie , e prej zymtësisë ngrysur !
*
Mbetet o të tejhedhur , si ata kërthinjtë vërtitur
Të çoroditur pa drejtim porsi ata qentë endacakë ,
Të përçmuarit prej përçmimit në ulërimë rreshqitur
Sulmuar prej lakenjëve , me instiktin shtazarak !
*
Mbetët të tërhequrit zvarrë në skuta pafundësisht
Ju o të zhyturit në s’këterrë vetveten duke kërkuar ,
O të drejtë që besoni , të pandershmit verbërisht
Prej mërzisë shpërblyer , në ditë të konvertuar !
*
Mbetët udhëkryqeve mes udhësh që su sosën
Ngarkuar një thes hallesh të rëndë mbi shpinë ,
Prej dallaverexhinjëve , që veç ju menderosën
E gjithë asaj lukunie , plot me batakçinjë !
*
Mbetët o të harruar , në melankolinë e trishtimit
Në tymnajën mjergulluese e britmash në rrugëtirë ,
Mes territ prej lugatëve , të tërbuar prej tërbimit
Të tronditur prej ankthit e prej vorbullës të përpirë !
*
Mbetët ju prej cinikëve dhe psiqikëve jo mendorë
Nga tiranët që ëndërrojnë monarkin e shfrytëzimit ,
Patriarkalëve që ju kthyen , vërtetë në gladiatorë
E kënaqen tek ju shohin , në arenat e dyluftimit !
