ISHTE NJË BREZ KRENARIE.
====/====
Shoh k’to male dhe k’to kreshta
Në çdo fshat të krahinës sime
Ngjyra të bukura u ka dhënë vjeshta
Ndaj dhe shkruan kjo pena ime.
Mbas çdo kodre dhe çdo bregu
Shoh një fshat dhe atje shkoj
Ndalem pak në një nga çezmat
Vijnë kujtimet më ngacmojnë.
Tek kjo rrugë në k’të qaf mali
Ç’domëngjes mblidheshim grup
Do priste kush vinte i pari
Shokët vinin rrugë pa rrugë.
Vajtje ardhje në këmbë i bënim
Herë me bukë dhe herë pa buk
Por, në shkollë çdo dit do vinim
Veç në rastë se ishim sëmur.
Nëpër trasta buk nuk kishim
Libra dhe fletore mbanim
Dhe një shishe me boj shkrimi
Se për pen kishim kallamin.
Kur, niseshim për në shkollë
Porosi prindërit na jepnin
” Mëndjen mbani tek mësimet
Se do t’u duhen për jetën ! “
Ata djem dhe ato vajza
Për arsim bënë sakrificë
Nderuan prindërit që i rritën
Ku, punuan rrezatuan dritë.
Ky brez bëri sakrificën
E zëvëndësoj urinë me dije
Mposhtën çdo lloj vështirësie
Ish dhe mbetë brez krenarie.
=====//=====
Autori — Hajri Lamaj.
