Nga: Agim Lika
Poezia “Nëna!” është një himn i heshtur kushtuar dashurisë së pakushtëzuar të nënës dhe njëkohësisht një thirrje ndërgjegjësuese për dramën që ka sjellë emigrimi në shumë familje shqiptare. Në pak strofa, autori arrin të ndërtojë një tablo prekëse, ku dhimbja personale shndërrohet në përvojë kolektive.
Që në vargjet e para krijohet atmosfera e trishtimit. Lotët në sy, duart që dridhen nga mosha dhe figura e nënës që pret te porta ndërtojnë një imazh të fuqishëm artistik. Porta nuk është thjesht hyrja e shtëpisë, por kufiri mes shpresës dhe zhgënjimit, vendi ku nëna beson se një ditë do të shfaqen fëmijët e saj.
Motivi i kurbetit është boshti tematik i poezisë. Fëmijët janë larguar për të ndërtuar jetën e tyre, ndërsa nëna mbetet në shtëpinë e vjetër, e rrethuar nga heshtja dhe kujtimet. Kjo është një tablo që i përket jo vetëm një familjeje, por mijëra nënave shqiptare që kanë përjetuar të njëjtin fat gjatë dekadave të fundit.
Një nga elementët më të goditur artistikë është kontrasti ndërmjet së kaluarës dhe së tashmes. Dikur shtëpia ishte plot jetë, zëra dhe ëndrra; sot ajo është e zbrazët, ndërsa pritja është bërë pjesë e përditshmërisë së nënës. Heshtja e shtëpisë bëhet metaforë e vetmisë së saj.
Vargjet përmbyllëse, ku kandili përmendet si simbol i jetës që shuhet, e ngrejnë poezinë në një nivel më të thellë emocional. Kandili nuk përfaqëson vetëm fundin e jetës së nënës, por edhe frikën se ajo mund të largohet nga kjo botë pa përqafuar edhe një herë fëmijët e saj. Pikërisht këtu qëndron kulmi dramatik i krijimit.
Nga ana stilistike, poezia dallohet për gjuhën e thjeshtë, të pastër dhe të kuptueshme. Autori nuk mbështetet në figura të ndërlikuara poetike, por në sinqeritetin e ndjenjës. Kjo e bën poezinë të komunikojë drejtpërdrejt me lexuesin dhe të zgjojë empati.
Në thelb, “Nëna!” është një poezi që flet për dashurinë, sakrificën, mallin dhe përgjegjësinë morale ndaj prindërve. Ajo rikujton se asnjë sukses, asnjë pasuri dhe asnjë largësi nuk mund ta zëvendësojnë praninë pranë nënës. Mesazhi i saj është i përjetshëm: koha kalon shpejt, ndërsa pritja e një nëne nuk duhet të mbetet kurrë pa përgjigje.
N ë n a !
Sytë i kishte të përlotur
Duart, i dridheshin nga mòsha
E vetmuar ishte nëna
Fëmijët priste te porta
Fëmijët janë larguar
Vetëm ka ngelur e mira nënë
Kanë marrë rrugët e kurbetit
Nënën, në shtëpi kanë lënë.
Shumë fëmijë nëna kish
Me mundime ata u rritën
Nga shtëpija e vjetër në fshat
U larguan ata ikën.
Malli nënën e ka marrë
E shurdhër ka ngelur shtëpia
Sytë i ngelën nga rruga
Pret të kthehen fëmija
Po kjo pritje qënka e gjatë
Kandili do shuhet një ditë
Do ngelet malli i një nëne
Fëmijët vetëm duke pritë.
07 07 2026
Rrahman Xhaferllari
