Agim Lika
Poet, studjues dhe historian
Sot, teksa dolëm sërish për një shëtitje buzë detit, hapat na çuan natyrshëm drejt atij këndi të bregut ku një ditë më parë kishim përjetuar një nga ato takime që mbeten gjatë në kujtesë. Aty, unë dhe bashkëshortja ime, Mirela, patëm kënaqësinë të bisedonim me poeten, bijë e nderuar e trevës së saj, e njohur dhe e vlerësuar për krijimtarinë poetike që ka prekur zemrat e shumë lexuesve, si edhe me bashkëshortin e saj, Afrimin. Nën melodinë e valëve dhe dritën e butë të verës, biseda mori ngrohtësinë e një miqësie të hershme.
Sot, çadra e tyre ishte bosh.
Megjithatë, ajo zbrazëti nuk sillte mungesë. Dukej sikur vendi ruante ende jehonën e fjalëve të bukura, të buzëqeshjeve dhe të asaj atmosfere fisnike që krijohet kur takohen njerëz të kulturës.
Ndërsa sodisja horizontin, m’u duk se deti ishte bërë kujdestari i atij çasti. Valët vazhdonin të ledhatonin bregun me të njëjtin ritëm, sikur përcillnin mesazhin se çastet e bukura nuk humbasin kurrë; ato mbeten të gjalla në kujtesë dhe pasurojnë shpirtin.
Deti ka mënyrën e vet për të ruajtur historitë njerëzore. Ai nuk mban vetëm kujtimin e lundrimeve, por edhe të emocioneve, të bisedave të sinqerta dhe të miqësive që lindin papritur. Ka takime që zgjasin pak, por lënë gjurmë që koha nuk arrin t’i zbehë.
Kur kthyem edhe një herë vështrimin nga ai vend, pamë vlonjatin që kishte pushuar pranë tyre. Sapo na pa, ngriti dorën dhe na përshëndeti me buzëqeshje. Ishte një gjest i thjeshtë, por me shumë domethënie, që dëshmonte se mirësia krijon ura mes njerëzve edhe kur njihen vetëm prej pak çastesh.
Takimi me një poete është gjithmonë më shumë se një njohje. Është një takim me një shpirt që di të zbulojë të bukurën aty ku të tjerët kalojnë pa u ndalur. Poetja që patëm fatin të njihnim e mishëronte këtë ndjeshmëri. Si bijë e denjë e vendlindjes së saj dhe një zë i respektuar në letërsinë shqipe, ajo bart në vargjet e saj dashurinë për njeriun, vendin dhe jetën, duke i dhënë poezisë ngrohtësi, finesë dhe vërtetësi.
Një kënaqësi e veçantë për mua ishte t’i dhuroja disa nga librat e mi. Ishte një shkëmbim simbolik mes dy njerëzve që besojnë te fuqia e fjalës së shkruar. Një libër i dhuruar nuk është thjesht një dhuratë; ai është një pjesë e shpirtit të autorit dhe një urë miqësie që mbetet e hapur.
Në një kohë kur ritmi i jetës shpesh na largon nga komunikimi i vërtetë, një bisedë e qetë buzë detit, një shkëmbim librash dhe mendimesh janë pasuri që nuk maten me kohën, por me vlerën që lënë në zemër.
Sot çadra ishte bosh, por kujtimi mbeti i gjallë.
Përpara nesh shtrihej i njëjti det, i kaltër dhe madhështor, ndërsa valët vazhdonin këngën e tyre të përjetshme, sikur pëshpëritnin:
“Njerëzit largohen nga brigjet, por mirësia, kultura dhe fjala e bukur mbeten gjithmonë pranë atyre që i kanë përjetuar.”
Sepse janë pikërisht këto takime që na kujtojnë se bukuria më e madhe e jetës nuk gjendet vetëm te peizazhet, por mbi të gjitha te njerëzit që, me talentin, fisnikërinë dhe dashamirësinë e tyre, lënë dritë në udhëtimin tonë.
