FAJI DHE GABIMI
Nën hijen e lisit,pranë një burimi,
Seç po debatonin ,faji dhe gabimi.
Jemi nga një derë,jemi nga një soj,
Pa dyshim, të dy jemi njësoj.
Seç po debatonin ,faji dhe gabimi.
Jemi nga një derë,jemi nga një soj,
Pa dyshim, të dy jemi njësoj.
Zërin e shpërndau jehona e pyllit,
Gjumin seç ia prishi zogut e bilbilit..
Fëshfërima e erës rrëzoi gjethet nga lisi,
Zhurma dëgjohej si letra që grisej.
Një plak mjekërbardhë.që andej udha i ra,
I rrudhur nga koha, i,lodhur e i drobitur.
I menduar thellë të dy në sy i pa :
“Gabimet e mia mua më kanë rritur”.
Faji është i fshehtë,thëngjill i mbuluar,
Prej teje kanë mbetur njerëz të lënduar.
Nga fjalët e plakut,faji e kuptoi,
Se me gabimin kurrë s’qe njësoj.
Prej teje kanë mbetur njerëz të lënduar.
Nga fjalët e plakut,faji e kuptoi,
Se me gabimin kurrë s’qe njësoj.
