Vullnet Mato
Kur më thua, të dua, kaltëron qielli,
ndonëse gjëmojnë rëtë dhe bie shi.
ndonëse ërrësohet e perëndon dielli,
apo hëna s’duket në horizontin karshi.
ndonëse gjëmojnë rëtë dhe bie shi.
ndonëse ërrësohet e perëndon dielli,
apo hëna s’duket në horizontin karshi.
Kur më thua, të dua e s’më lë të ikë,
se të më kesh pranë vetes, ke nevojë,
atherë nga vetmia, nuk kam më frikë,
dhe nga emocioni, syri nis të më lotojë.
Kur më thua shpesh, të dua o shpirti im!
më fton në buzët e tua, hojet nektarit,
më shton në zemër vëllimin e dashurisë,
më sjell korrikun e vakët në mes të janarit.
Kur më thua: Të dua në disa çaste dite!
e të përgjigjem: Të dua më shumë se sytë!
Fjalët nuk janë përsëritje e mërzitshme,
por janë lastarë, që dashuria na çel çdo ditë.
Pra, më thuaj të dua, shpesh e disa herë!
zemra më shumë gjak do të na pompojë,
mua do të më kesh tëndin, kurdoherë,
dhe pleqëria më shumë do të na vonojë…
zemra më shumë gjak do të na pompojë,
mua do të më kesh tëndin, kurdoherë,
dhe pleqëria më shumë do të na vonojë…
