KYÇET DYERVE IA VUNË PËRSËRI
Kyçet dyerve ia vunë përsëri,
ashtu në heshtje, me nxitim e mall,
mbi pragje ra një tjetër vetmi,
për vendin e vet që e shohin rrallë..
ashtu në heshtje, me nxitim e mall,
mbi pragje ra një tjetër vetmi,
për vendin e vet që e shohin rrallë..
Çelësi u rrotullua me një rënkim,
la pas shtëpinë dhe dritat i fik,
drejt rrugëve të botës, në mërgim,
u nisen te gjithë me nxitim duke ik..
Nëpër stacione e aeroporte e pafund,
ku destinacionet e reja presin me ftohtësi,
mërgimtari mendjen sërish e përkund,
tek ajo derë që sapo mbylli në shtëpi.
Aty ku jetojnë, ku ndërtojnë një tjetër jetë,
ku djersa e ballit u bëhet urë,
mallin për vendin e mbajnë të fshehtë,
por fshirja e rrënjëve nuk bëhet kurrë.
Kyçet dyerve ia vunë përsëri,
dryni i rëndë mbylli një histori,
iku shtegtari në një rrugë tjetër,
po shpirtin e la në shtëpinë e vjetër.
dryni i rëndë mbylli një histori,
iku shtegtari në një rrugë tjetër,
po shpirtin e la në shtëpinë e vjetër.
PËRTEJ SMIRËS
Suksesi im nuk më deh,
As pengesat s’më rrëzojnë,
Po ty që pak më njeh,
Pse stomakun ta trazojnë?
Po ty që pak më njeh,
Pse stomakun ta trazojnë?
Unë ndjek dritën në udhëtim,
Ti numëron se sa u rrita,
Për ty suksesi është dënim,
Për mua është vetëm drita.
Unë hedh hapa me durim,
Mbi çdo baltë e thashetheme,
Ndërsa ti pa asnjë qëllim,
Shton në shpirt vetëm probleme.
Ndaj gjej forcë e shih përpara,
Në këtë botë që ka hapësirë,
Se kur ndjek rrugët e mbara,
Çdo njeri jeton më mirë.
Në këtë botë që ka hapësirë,
Se kur ndjek rrugët e mbara,
Çdo njeri jeton më mirë.
