Vangjel Pellumbi
Loti vret në shënjë pendimi…!
Me shpresa t’reja,fshij lotin e mi
Ndjej,që zemra reh ndryshe tani.
Më vesh buzëqeshja më tepër se kurrë.
Për sa kohë që shpresa ndriçon rrugën time!
Ndjej,që zemra reh ndryshe tani.
Më vesh buzëqeshja më tepër se kurrë.
Për sa kohë që shpresa ndriçon rrugën time!
Gjithmonë bie në trishtim,
Është i vetmi çast,ku shpërthej në lot
Përpiqem ta shmang,por është e kotë.
E gjej veten,larg në krahë vetmie,
Dhe më rrëmben një çast dobësie.
Sa herë që zemra përjeton stuhinë,
Si dikur,çdo djalë,qëndron i tillë
Si të mbijetoj pa derdhur lot’
Jeta më mësoi,si të jem i fortë.
Ky lot,po vret në shënjë pendimi
Heshtjen që bërtet brenda shpirtit,
Rrugën e jetës sime me askënd nuk ngjasojnë.
Se zhurma e mendimeve,vlon si një vullkan!
Apo plagët e vjetra,shpirtin pa shëruar?
Që dhimbje në zemër më kanë shkaktuar.
Ku syri s’mund t’a mbajë,po e le të rrjedhë.
Dhe lotin që del,era shpërndan mbi faqe.
Loti,vret në shënjë pendimi!
Veç trazira ka edhe shikimi.
Se,as lulet që çelin në pragun e derës,
Më turbullojnë dhe humb kontrollin.
Ky është pendimi i lotëve të hidhërimit.
Shpresat të reja më vinë në mëndje.
Që lotët,fshij me mengën.
Dhe gjithmonë më thonë: mos qaj ,he burrë.
Lot që vret vetëm me premtime.
Që lotët,fshij me mengën.
Dhe gjithmonë më thonë: mos qaj ,he burrë.
Lot që vret vetëm me premtime.
V Pëllumbi.autori
05/07/2026 Artë.Greqi
