Melisa Baboci
Lumenjtë e tharë të shpresës
Qielli dridhet mbi male të heshtura,
hije të zbehta rrëshqasin mbi gurë të ngrirë.
Era mbledh fjalët e harruara dhe i shpërndan,
si rrathë të pafund në një liqen të ngrirë.
Lumenjtë e tharë të shpresës rrjedhin ngadalë,
përmes gropave të fshehura të kohës,
dhe çdo valë që thyhet mbi shkëmb,
shënon një plagë të harruar të botës.
Dritat e largëta dridhen mbi mjegull,
si ëndërra që nuk gjejnë rrugën e vet.
Heshtja mbledh të gjitha hapat,
dhe toka mbart kujtimet si pluhur i zbehtë.
Në qiejt e errët fluturojnë zogj të vetmuar,
këngët e tyre rrjedhin si ujë i fshehur,
duke përzier dhimbjen me shpresën,
një melodie që vetëm heshtja e kupton.
Edhe në këtë thatësirë të thellë,
një rrjedhë e re mund të lindë, heshturazi.
Sepse lumenjtë e tharë të shpresës,
nuk e harrojnë rrugën drejt dritës,
dhe çdo hap, sa i vogël, ka fuqi për të ngritur male.
