MË PYESIN. . .
(Pensionistëve që krijojnë, por të harruar nga shteti)
Në ç’tendë panairi
gjenden librat e tua,
(më pyesin fëmijtë
e fëmijtë e tyre.)
S’është ironi
a pyetje deliri.
– Krijimet e mia,
bij,
lindën nga kujtime
ku bashkohet
mbijetesa
me dhimbje.
Të pakta
ngjyrat e pranverës,
mbizotriojnë
ato, të shpresës.
-Nana dhe Tirana,
janë “larg”.
Unë pensioniste,
ajo plot shkëlqim
dhe “lart.”
Udhët dhe jeta
m’i kalluan këmbët,
si shumicës,
djersa
i dha ngjyrë
këngës.
Për pensionist s’ka vend.
Në panaire,
paguhet çdo centimetër
(kjo s’do mend).
Prit,
më dëgjo:
“Sikur timin,
shpërblim
për të riun vit,
ta kisha gëzuar këto ditë
paguar stendën,
syri pa m’u dridh.
Mjaftohem,
me blerjen nga miqtë
dhe JU,
PASURI
si trashëgim.”
