Marigona Zekaj
Mes verës e vjeshtës
Mes verës e vjeshtës,
më mori dielli,me vete ne shpirt
më la me mallin e një rrezeje
çdo ditë.
më mori dielli,me vete ne shpirt
më la me mallin e një rrezeje
çdo ditë.
Rrezatonte ditë për ditë,
e unë digjesha në heshtje,
me një dhimbje thellë në shpirt,
që s’e shëronte asnjë vjeshtë.
Dielli më puthi në fytyrë,
por në zemër la te ngroht
vjeshta ka nis me mori prapë per tok
Mes verës e vjeshtës mbeta,
as në diell, as në shi,
me kujtime që s’kanë tretur,
e me mallin ende në gji.
Ndoshta vera po ikën
e vjeshta vjen ngadalë,
por ajo që më dogji në shpirt,
s’ka stinë, as fund, as fjalë.
e vjeshta vjen ngadalë,
por ajo që më dogji në shpirt,
s’ka stinë, as fund, as fjalë.
@highlight
