Duke lexuar romanin përfytyrova veten në rolin e heroit të librit dhe vargjet rrodhën dalëngadalë për shkrimtarin e kohës moderne,z Shaban Merolli.
…Shpresat e humbura…!
Kisha humbur shpresat!
Nga ditët që kaloja në burg.
Zbrazëtia e kësaj botë,
Po vret shpirtin,m’bën si trung.
Po premtimin,vendlindjes i dhashë.
Ndonëse ëndërrat mbetën në gjumë,
Ftohtësia e kësaj bote,vendlindjen pashë.
E zemra filloi të rrihte shumë.,shpresa e humbur.
U k’theva,pas kaq kohë ne vendlindje,
Nga një fer mbuluar me gjemba
E rrugës ecja,shikoja plot yje.
Se atje ku isha,vetëm kisha turtura.
Ëndërrat ikën më lanë vetëm,
Pa më thënë asnjë fjalë.
Tani që u binda se jam I lirë!
Ëndërrat ikën,këtë s’do m’a falin kurrë.
Treni ecte me shpejtësi,mua më dukeshe se jam vonë.
S’ngopesha së parë pejsazhin,
Nga dritarja e trenit që ecte me ëmbëlsi,mua më dukej ecte ngadalë.
Për të parë vendlindjen e njerëzit e mi.
Një k’thim mbas kaq vitesh,
Që shpirti mbushur me mall,
Kujtoja fjalët e nënës,kur të rritesh,
Atëhere do ta ndjesh mallin e vendlindjes.
Po ato shpresa të humbura,
Që më kishin braktisur pa fjalë!
Sot,erdhën dhe u bënë realitet.
Unë isha ai i burgosur pa jetë!
Mendimet më vinin kuturu,
E s’ngopesha me frymë,me bukurinë e natyrës.
Që akoma në mendje më dukeshin sikur më thërrisnin ;-ajde këtu.!
Dhe fillon të rrahë fort pulsi i zemrës!
Tani ecte treni me shpejtësi ,
Mendoja ëndërrat ti filloja përsëri.
Se ato shpresa të humbura,
Sot u bënë realitet,se ka liri demokraci.
Mendoja ëndërrat ti filloja përsëri.
Se ato shpresa të humbura,
Sot u bënë realitet,se ka liri demokraci.
V Pëllumbi.autori.
30/06/2026. Artë.Greqi
