Sokrati dhe Gazetari
Në një dhomë plot drita,
ku fjalët lindnin çdo minutë,
Sokrati pa një njeri
me laps në dorë.
— Kush je? — pyeti ai.
— Jam gazetar.
Kërkoj lajmet
dhe ua sjell njerëzve.
Sokrati u afrua.
— Dhe çfarë kërkon më shumë:
të jesh i pari,
apo të jesh i saktë?
Gazetari heshti.
— Në botën time,
tha ai,
shpejtësia ka shumë vlerë.
Sokrati buzëqeshi.
— Një shigjetë e hedhur shpejt
mund të humbasë cakun.
Edhe një fjalë e nxituar
mund të plagosë një zemër.
Gazetari pyeti:
— Por njerëzit duan të dinë.
— Po, tha Sokrati.
Por njeriu nuk ka nevojë vetëm për atë
që i tërheq sytë.
Ka nevojë për atë
që i nariçon mendjen.
Një lajm mund të ndezë zemërimin.
Por një e vërtetë e kërkuar me drejtësi
mund të sjellë kuptim.
Gazetari pa shënimet e tij.
— Atëherë çfarë është fjala?
Sokrati u përgjigj:
— Fjala është si zjarri.
Në duart e kujdesshme
ngroh.
Në duart e pakujdesshme
djeg.
Mos pyet vetëm:
“A do të lexohet?”
Pyet:
“A do të lërë diçka të mirë pas?”
Gazetari mbylli fletoren.
Dhe për herë të parë
mendoi jo vetëm për lajmin e ditës,
por për gjurmën
që fjala lë në shpirtin e njeriut.
Sokrati u largua dhe tha:
“Një shoqëri nuk varfërohet
kur mungojnë fjalët.
Varfërohet
kur fjalët humbin të vërtetën.”
