Eva Gjoni
Gazetarja priti në heshtje. E shihte si humbiste mes kujtimeve të veta, sikur po kërkonte jetën nëpër copa kohe të shpërndara. Pauza që u krijua nuk ishte bosh; ishte pjesë e tregimit të tij, nuk guxoi ta thyente.
Ai u lëkund pak, ndryshoi qëndrim, si të kërkonte pozicionin nga ku mund të thoshte të vërtetën. Kur foli, fjala i doli ngadalë, e matur, gati e brishtë:
Mundohem t’u jap ngjarjeve moshë… moshës t’i jap ngjarje… ose t’i hedh ndodhitë nëpër kohë si fara që presin të mbijnë. Por nuk mundem. Ngatërrohem keq. Koha s’pranon të më bindet. Unë s’e di si ndërtohet jeta sipas radhës, sipas numrave.
Gazetarja e pyeti butë, jo për të marrë fakt, por për të kuptuar shpirtin e tij.
Në çfarë moshe mendon se je tani?
Ai lëvizi kokën ngadalë. Ishte një “nuk e di” i pastër. Ndoshta as mosha nuk ka kuptim për njeriun që kërkon veten.
Po në çfarë moshe ndihesh? pyeti ajo përsëri.
Personazhi i saj psherëtiu, dhe u përgjigj si njeri që më në fund thotë të vërtetën e tij të brendshme.
Ndihem i rritur sa duhet… dhe më lejohet të bëj ca gjëra.
Pastaj krijoj një pauz , si të kërkonte në vetvete përgjigjen e rradhës.
I ke bërë më parë? nguli këmbë ajo.
Ai qeshi lehtë, pa gëzim:
Jo. Janë gjëra të reja. Gjërat nuk përsëriten. Ne nuk kemi kohë të përsërisim asgjë. Çdo gjë që vjen, vjen e ndryshme… flet ndryshe… kërkon të kuptohet e të ndihet ndryshe. Unë dua t’i provroj. Ndoshta koha nuk më zotëron mua, ndoshta unë jam ai që shkoj drejt saj.
Uli sytë, sikur po mendonte për diçka që vjen nga një vend pa emër.
Nuk u vë moshë gjërave… sepse s’e di moshën e tyre. Si të mas kohën? Me vite? Me plagë? Me gëzime? Me pendim? Nuk e di.
U mbështet pak mbrapa, i humbur në mendim.
I ndjek unë gjërat, apo ato më gjejnë mua? Ndonjëherë mendoj se s’jam unë që i zgjedh… por ato më gjejnë pikërisht kur jam gati t’i kuptoj.
Ngriti sytë dhe buzëqeshi me një qetësi të çuditshme.
Kam kuptuar diçka. Gjërat kanë moshën time vetëm kur janë me mua. Kur largohen… mosha ime humbet bashkë me to. Ndërsa unë… unë ndihem pa moshë. Sikur koha të mos më prekë nga brenda, por vetëm nga jashtë.
Në dhomë mbeti një ndjesi e butë, komoditeti e gjatë. Dhe gazetarja e kuptoi se përpara vetes nuk kishte një njeri që kujtonte jetën, por një njeri që e ndërtonte kuptimin e saj, jetën jashtë vijës!
