Pse shkruaj?
Unë shkruaj sepse fjalët për mua nuk janë thjesht gjuhë; janë mënyra për të jetuar. Shkruaj sepse ndonjëherë emocionet janë kaq të mëdha dhe të ndërlikuara, saqë nuk gjejnë zë në biseda të zakonshme. Shkrimi më lejon të ndjej çdo moment me intensitet, të kap atë që shpesh kalon pa u vënë re, dhe të ndaj botën time të brendshme me të tjerët. Çdo varg që lind është një përpjekje për të kuptuar veten dhe botën, një mënyrë për të shprehur atë që shpesh mbetet e heshtur brenda nesh.
Shkruaj për gëzimin dhe dhimbjen, për humbjet dhe fitoret, për dashurinë që herë shfaqet dhe herë fshihet. Shkruaj për heshtjet që flasin më shumë se çdo fjalë, dhe për zërat që na mbushin shpirtin me dritë. Për mua, poezia është një lloj shpëtimi, një hapësirë ku mund të jem e lirë dhe e sinqertë, pa filtrime, pa frikë.
Ku frymëzohem?
Frymëzimi im është kudo rreth meje. Ai mund të vijë nga një natë e qetë, nga drita e diellit që bie mbi një qytet të gjallë, apo nga heshtja e një shtegu bosh. Mund të vijë nga një shikim i ndjeshëm i një njeriu, nga zëri i fëmijëve, nga një fjollë bore që tregon pranverën e ardhshme. Çdo përvojë, çdo ndjesi, madje edhe ajo që duket e zakonshme, mund të bëhet poezi.
Unë gjej frymëzim në kontrastet e jetës: mes lumturisë dhe dhimbjes, mes dashurisë dhe humbjes, mes zhurmës dhe heshtjes. Dhe gjithmonë, frymëzimi im është udhëtim brenda vetes, sepse aty lind gjithçka që më bën të shkruaj.
Cila është muza ime?
Muza ime nuk është një person i vetëm. Ajo është një përzierje ndjenjash dhe momente të papërsëritshme. Është kujtesa që ruan çaste, heshtja që flet më shumë se çdo zë, brenga që ndez fjalët dhe gëzimi që hap vargjet si lule në pranverë. Muza është gjithçka që më ndihmon të shpreh atë që ndjej dhe të jap dritë përmes shkrimit.
Në cilat zhanre shkruaj?
Unë nuk e kufizoj veten në një vetëm zhanër. Shkruaj në shumë forma poetike, sepse secili ndjenjë kërkon rrugën e vet për t’u shprehur.
Kam poezi lirike, ku ndihet zemra, fryma, tingulli i fjalës dhe heshtja që flet përmes saj.
Kam poezi narrative, ku çdo histori bëhet udhëtim dhe çdo varg tregon një rrëfim të brendshëm ose të jashtëm.
Kam poezi simbolike dhe abstrakte, ku fjalët shndërrohen në figura dhe kuptimi shtrihet përtej fjalëve vetë.
Kam poezi sociale, që flasin për njerëzit, botën, padrejtësitë dhe ëndrrat që duam të kapim.
Dhe kam poezi intime, ku secili varg është pasqyrë e shpirtit tim, një mënyrë për të reflektuar mbi jetën, dashurinë dhe shpresën.
Kjo larmi më lejon të eksploroj ndjenja të ndryshme, të sfidoj strukturat dhe të gjej rrugë të reja për të shprehur atë që më prek më shumë në çdo moment.
Dua që ata që më lexojnë të ndjejnë se po hyjnë në një botë ndjeshmërie dhe reflektimi. Dua që secili të gjejë diçka prej vetes brenda vargjeve të mia:-qoftë dritë, qoftë reflektim, qoftë ngushëllim. Dua që poezia ime të bëhet udhëtim përmes ndjenjave, të hapë zemra, dhe të japë zë atyre ndjenjave që ndonjëherë heshtin.
Poezia dhe shkrimi për mua është dritë, pasqyrë, udhëtim dhe reflektim. Dhe kur e ndajnë me të tjerët, ajo bëhet edhe më e fortë, sepse secili lexues sjell botën e vet në vargjet që kam shkruar.
