Reflektova atëhere, sa u zgjova një mengjes aq te bukur fliste paster ndjenja e dashurisë ,me një aromë puthjeje dashurie, e rrzatuar me lule si vete te qenurit i dashuruar…..me pamjen veshtruese nga jashta dritarës, thurte zemra e të një dielli qe po lindte avash avash,po ngrohte gjithkënd qe dilte,ne dritare,ne rrugë,e çdo qoshe e një dore nga pas me prekte e kisha dashur aq shume ate prekje ne trup e shtrire sic isha me diellin nen fytyre dashuri pa hile,një perqafim përgjithmon,pa vështrime tinzare,të zbehta ashtu thjesht me ndjenja të pandjeshme,por te sinqerta,një dashuri e tillë s’ndodh shpesh,rradhë-herë tepër të venitura,te harruara gjerë sa të çojnë në thyerje zemre,te çoroditura.Eshte një vend i cili nuk i harron kurrë ato dashuri,lendime ,fjalë të pamenduara te pamerituara,ajo eshte Zemra,zemra qe plogeshton qan ,uleret me te madhe per te fituar ate puthje te perzemert e i perqafuar çdo here,në heshtje ……
.’Dashuria’… ështe nga të gjitha stacionet,por ti te lutem,mos ndiq çdo udhë -ngjitje të saj,por ti të lutëm udheto nga pas asaj me lot në sy,prej s’ë cilës ushqe ose me sakte,:”Nga te shpien kembet e zëmres s’ë të perqafuarit me shumë shpirt e ndjenje…të forta……… dhe me premtime që vihen në zbatim…..
