” URBANI I UNAZËS “
——————————————
* * *
Urbani i unazës së qytetit
Ishte i vetmi takim i tyre ,
Të dy uleshin përball njëri – t’jetrit
Të shmangnin kureshtjen e njerëzve e syve !
* * *
Ata , nuk i shihje as te parku matanë
Ku çiftet e t’jere i linin takimet ,
Por vendi i tyre ish vetë ai urban
Përball të ulur , shkëmbenin vështrimet !
* * *
Ai , me ëndje atë e sodiste
Sa as qerpikët shpesh si lëvizte ,
Ajo , nën dhëmbë diçka mërmëriste
Eh , ndërsa zemra , veç i pëshpëriste !
* * *
Sa herë vështrimin ajo ja pat dhuruar
Ai as nuk mundi njëher t’ja lexoj ,
Gjithçka në ata sy ajo mbante shkruar
Por atij , ç’do çast i dukej njësoj !
* * *
Eh , thosh me vete po si nuk munda
As sot asaj diçka ti shprehja
Iku dhe kjo ditë , nuk di pse e humba
Si nuk i thashë , atë që për të ndjeja ?!
* * *
Dhe ja një mëngjes me ankth atë e priti
Vetë padurimi për të seç e rrëmbeu ,
Por për fat të keq , ajo në urban nuk hipi
As kokën që ta shihte , nga ai se ktheu !
* * *
E pas asaj dite , ata më nuk u panë
Dhe pse ai e priste atë në ç’do ndalesë ,
Por ajo nuk hipi , më në atë urban
Ndërsa ai vështronte , në ç’do rrugë e kthesë !
* * *
Sa shum kohë kaloi , e iku dhe ajo Vjeshtë
Eh , sa muaj e vite në stol i kishin ikur ,
Por shpirti i tij për të , asnjëher su rresht
Aty në atë urban , u thinj duke e pritur !
