Migel Flor
Pause
Ndonjëherë do të doja të ikja.
Të fshihesha diku ku fjala nuk më gjen.
Të kërkoja pak prehje,
pak ajër
si një mushkëri
kur e mbyt tymi i botës.
Por unë nuk zhvendosem dot.
Më mban peng frika e harrimit,
tundimi i vargut
dhe hija e vdekjes që më ndjek si qen.
Sepse kur jeton në varg
ikja është vetëvrasje.
Kur dora lodhet
dhe të tradhton si një mik i plakur,
mendja nuk pranon pranga.
Ajo rreh brenda kafkës
si një zog i çmendur
që kërkon qiell.
Drita dhe errësira
përzihen në tru si dy lumenj të turbullt.
Dhe ti
edhe me tendinë të këputur,
kërkon të shkruash.
Dhimbja ngjitet nga gishti
në shpatull,
nga shpatulla hyn
në zemër.
Aty ku fjala bëhet plagë.
Ndalesa bëhet detyrim.
Një semafor i kuq
që të pret rrugën.
“Mjaft shkrove”,
të thonë.
“Të duhet një pauzë.”
Pusho pak, poete,
vdis përkohësisht
në mbretërinë e përjetimeve
dhe ideve të tua.
Por unë pyes:
Kush merr hak?
Koha
apo njerëzit?
Ata që i lëndon vargu,
ata që i djeg e vërteta,
ata që kanë frikë nga pacipëria ime
kur fjala del lakuriq në letër..
Ata më dërgojnë mallkime:
“Ndalu.”
“Hesht.”
“Pusho.”
Unë u dërgoj një varg.
Sepse që nga sot
edhe nëse duart më vdesin
edhe nëse gishtat më bëhen gurë,
unë do të shkruaj me këmbë,
me plagë,
me gjak,
me frymë.
Sepse poeti
nuk bën pauzë.
Poeti
ose shkruan
ose vdes.
Migel Flor
Pause
Sometimes I wish I could leave,
hide somewhere
where words cannot find me.
To search for a little rest,
a little air,
like a lung
when the smoke of the world suffocates it.
But I cannot move away.
I am held hostage
by the fear of being forgotten,
by the temptation of the verse,
and by the shadow of death
that follows me like a dog.
Because when you live inside a poem,
escape is suicide.
When the hand grows tired
and betrays you like an old friend,
the mind refuses chains.
It beats inside the skull
like a mad bird
searching for the sky.
Light and darkness
mix in the brain
like two muddy rivers.
And you,
even with a torn tendon,
still try to write.
Pain climbs
from the finger
to the shoulder,
and from the shoulder
it enters the heart.
There
where the word becomes a wound.
Stopping becomes an obligation,
a red traffic light
blocking your road.
“Enough writing,”
they say.
“You need a pause.”
Rest a little, poet,
die for a moment
in the kingdom
of your memories and ideas.
But I ask:
Who takes revenge,
time
or people?
Those whom the verse wounds,
those whom the truth burns,
those who fear my shamelessness
when the word stands naked on paper.
They send me curses:
“Stop.”
“Be silent.”
“Rest.”
I send them a verse.
Because from today on,
even if my hands die,
even if my fingers turn to stone,
I will write with my feet,
with wounds,
with blood,
with breath.
Because a poet
does not pause.
A poet
either writes
or dies.
Migel Flor
