Nga Ferit Toma
Poezia është një nga format më të lashta dhe më të fuqishme të shprehjes njerëzore. Ajo lind nga ndjenja, ushqehet nga përvoja dhe jeton në shpirtin e lexuesit. Me rastin e Ditës Botërore të Poezisë, ne nuk festojmë thjesht vargun e bukur, por fuqinë e fjalës për të bashkuar njerëzit, për të shëruar plagë dhe për të ndriçuar mendjen.
Në një botë të mbushur me zhurmë, poezia mbetet një strehë e qetë, ku mendimi gjen thellësi dhe ndjenja merr formë. Ajo është zëri i së vërtetës, i dashurisë, i dhimbjes dhe i shpresës. Përmes saj, brezat komunikojnë, historia rrëfehet dhe identiteti ruhet.
Për një mësues, poezia është një mjet edukimi dhe frymëzimi. Ajo i mëson nxënësit të ndiejnë, të mendojnë dhe të shprehen lirshëm. Ndaj kjo ditë është një thirrje për të mos e harruar fuqinë e vargut, për ta mbajtur gjallë dhe për ta përcjellë si një pasuri të çmuar tek brezat që vijnë.
Poezi: Fjala që rron
Në fletë të bardhë lind një dritë,
Një varg i thjeshtë, por me shpirt,
Si rreze dielli në mëngjes,
Që zgjon mendimin në çdo pjesë.
Ajo s’ka zë, por flet më fort,
Në heshtje zgjon një botë të plotë,
Në çdo varg fsheh një të vërtetë,
Që zemrën ndez e s’e lë të qetë.
Poezia është si një urë,
Që lidh dy shpirtra në një rrugë,
Kapërcen kohë, kapërcen dhe,
Dhe mbetet gjallë në çdo atdhe.
Ndaj le ta mbajmë si thesar,
Ta ruajmë pastër, si një farë,
Që nesër të mbijë përsëri,
Në zemrat plot me dashuri.
