Intelektuali çermenikas Petrit Gjoni që dha shumë për arsimin
Nga Çaush Kullafi
Prof. Petrit Gjoni lindi në Kostenjë më 19 korrik 1960, në një kohë kur jeta në fshat rridhte e thjeshtë, por e fortë si rrënjët e lisit. Kostenja, një fshat i vogël i mbështetur mes maleve që i rrinë si kurorë mbi kokë, ishte si një vatër e ngrohtë ku rritej puna, sakrifica dhe dashuria për dijen. Në ato vite, fëmijëria nuk kishte luksin e bollëkut, por kishte pasurinë e shpirtit; librat ishin të rrallë si ari, ndërsa dëshira për të mësuar digjte si zjarr i brendshëm.
Shkollën 8-vjeçare Petriti e kreu në vendlindje, në Kostenjë, duke u dalluar si nxënës shembullor, si një dritë e vogël që ndriçonte mes vështirësive ekonomike. Edhe pse kushtet ishin të ashpra, ai nuk u përkul, por u forcua, si një gur që merr formë nën rrjedhën e ujit. Në vitin 1974 ai mbyll këtë etapë me rezultate të shkëlqyera, duke dëshmuar se vullneti mund të jetë më i fortë se çdo pengesë.
Më pas vazhdon shkollën e mesme të përgjithshme në Librazhd, ku rruga drejt dijes bëhej çdo ditë më e gjatë, por edhe më e ndritur. Pas përfundimit të saj, ai kryen një vit stazh në N.SH.N., një përvojë që e kaliti më tej, si një farkëtar që rreh hekurin për ta bërë më të fortë.
E drejta e studimit në Universitetin e Tiranës, në Fakultetin e Shkencave të Natyrës, dega Matematikë, ishte si një portë e madhe që i hapej përpara. Aty, Petriti u zhyt në botën e numrave dhe logjikës, duke e kthyer matematikën në një gjuhë të shpirtit të tij. Në vitin 1982 përfundon studimet e larta, ndërsa në vitin 1983 emërohet mësues matematike në shkollën e mesme Zdranjsh në Çermenikë.
Pas një viti, gjimnazi i Librazhdit i hap dyert për Petritin si profesor matematike. Ai ishte një mësues i ri, plot energji dhe pasion, si një pranverë që sjell gjelbërim kudo ku prek. Përkushtimi i tij në klasë ishte i rrallë: ai nuk jepte vetëm dije, por mbillte dashuri për dijen; nuk mësonte vetëm formula, por formonte karaktere. Nxënësit e tij e shihnin si një udhërrëfyes, si një dritë që i ndihmonte të gjenin rrugën në errësirën e pasigurisë.
Arritjet e tij si mësimdhënës morën vlerësimin e merituar. Ai u emërua drejtor shkolle në Xhyrë dhe më pas në Drogostunjë, duke dëshmuar aftësi drejtuese dhe vizion arsimor. Më vonë rikthehet sërish si mësues matematike në gjimnazin e Librazhdit, për të vazhduar më pas si drejtor në shkollën e Dorzit dhe si mësues në Zgosht. Kudo që shkoi, ai la gjurmë si një lumë që ushqen tokën ku kalon.
Petriti, bashkë me bashkëshorten e tij Fatimen, ndërtuan një familje të shëndoshë, një shtëpi ku dashuria dhe edukata ishin si dy shtylla të forta. Ata rritën tre djem, duke i edukuar me vlerat e punës dhe dijes. Djali i madh, Shkëlqimi, u formua si inxhinier elektrik dhe punon me përkushtim; së bashku me bashkëshorten Marjana, gëzojnë rritjen e vajzës së tyre Sara, e cila ndjek studimet farmaceutike, si dhe Enjin që vazhdon për inxhinieri. Kjo familje është si një pemë e fortë, degët e së cilës shtrihen drejt së ardhmes.
Djali i dytë Agimi pas mbarimit të shkollës së mesme emigron në Greqi bashkë me bashkëshorten e tij Ligjerie dhe tre djemtë Djali i tretë Astriti mbaron shkollën për gazetari, bashkë me bashkëshorten Dafina dhe dy fëmijët e tijë emigrojnë në Greqi.
Por jeta, si një lumë që herë rrjedh qetë e herë rrëmben, i dha një goditje të rëndë. Pas një sëmundjeje të rëndë, Prof. Petrit Gjoni u nda para kohe nga jeta, duke lënë pas një boshllëk të madh, si një dritë që fiket papritur në një dhomë plot kujtime.
Të shkruash për të është si të përpiqesh të përshkruash një mal: sa më shumë e shikon, aq më shumë kupton madhështinë e tij. Pasioni dhe përkushtimi i tij për arsimin nuk ishin thjesht detyrë, por një mision i shenjtë. Ai ishte një mësues që jetonte për nxënësit e tij, një njeri që e shihte dijen si dritën më të madhe që mund t’i jepet një shoqërie.
Kostenja, ky fshat i vogël mes maleve, ka nxjerrë intelektualë që i ngjajnë burimeve të pastra: të qetë, por të fuqishëm. Ndër ta, emri i Prof. Petrit Gjoni qëndron si një gur themeli, një shembull që nuk harrohet.
Sepse njerëz si ai nuk largohen kurrë plotësisht; ata mbeten në kujtesë si yje që, edhe pse largohen nga qielli, vazhdojnë të ndriçojnë në zemrat e atyre që i njohën.
