Nga Gladiola Jorbus
Friend request
Genti ishte 48 vjeç, me një jetë të rregullt, profesionist i afirmuar dhe një rutinë që e njihte përmendësh. Një mbrëmje, ndërsa pinte çajin e tij të zakonshëm, dëgjoi sinjalin e një njoftimi në telefon.
“Kleitia Lako ju ka dërguar një kërkesë për miqësi.”
Ai ngriti vetullën. Nuk jam më për këto gjëra… por pse jo? – mendoi. Pa fotografinë me kujdes dhe njohu shoqen e vjetër të gjimnazit. Kleitia kishte qenë një vajzë e drejtpërdrejtë, me natyrë çapkëne dhe një lloj elegance që me sa dukej e ruante akoma. Kishin kaluar dekada të tëra pa kontaktuar me njëri-tjetrin. Dikur kishin pasur një lloj flirti, por më shumë bëhej fjalë për ndjenja latente, ndaj respekti për ’’gocën e klasës’’ kishte mbizotëruar mbi simpatinë rinore. Filluan të shkruanin. Fillimisht një përshëndetje, ndonjë frazë mirësjelljeje. Pastaj nisën të shkruanin çdo ditë, pastaj çdo natë.
Kleitia: Po ç’bën kështu kaq vonë, s’të zë gjumi?
Genti: Gjumi më zë, por s’po më lë telefoni rehat.
Kleitia: Mos e fajëso telefonin, fajëso veten që përgjigjesh.
Genti: Atëherë po që do të ishte një ditë e humbur, pa u shijuar.
Kleitia: Ajo buzëqeshi si adoleshente. Në këtë moshë, si mund të buzëqeshësh kështu? Je e marrë, i thoshte vetes.
Genti thoshte me vete: ‘’Kam kaluar gjysmën e jetës duke u marrë me të tjerët. Fëmijët tashmë u rritën, puna më përmbush, shtëpia është e qetë… ndoshta shumë e qetë. Dhe tani vjen kjo grua, me humorin e saj, me pyetjet e saj, me mënyrën si më bën të ndihem gjallë. Po a është e vërtetë? Apo është thjesht interneti që mashtron?’’
Kleitia bluante së brendshmi frikërat e saj. ‘’Kam frikë. Kam frikë se mos e idealizoj. Kam frikë se mos zhgënjehem. Por kur flas me të, ndihem e dëgjuar më në fund. Dikush që më sheh pa paragjykime. A ia vlen të rrezikoj?’’
Një ditë, Kleitia u zhduk. Nuk shkroi. Nuk lexoi. Nuk u përgjigj.
Genti priti me durim. Në fund vendosi të reagonte.
Genti: Gjithçka në rregull?
Asnjë përgjigjje.
Ai filloi të dyshonte. Ndoshta jam bërë shumë i pranishëm. Ndoshta ajo u mërzit. Ndoshta jam qesharak në këtë moshë.
Ndërkohë, Kleitia luftonte me veten: ‘’Po sikur të mos jem gati? Po sikur ai të kërkojë më shumë se sa mund të jap? Po sikur të mos jem ashtu si ai mendon?!’’
Pas një jave, Genti mori një njoftim në celular.
Kleitia: Më fal që u zhduka. U tremba. Më mungon mënyra si më bën të ndihem, të qesh, të debatoj.
Genti e lexoi disa herë. Pastaj shkroi:
Genti: Edhe unë u tremba. As unë nuk dua të humbas dikë që më bën të ndihem, siç më bën ti.
Kleitia: Atëherë, mos më lër të iki.
Genti: Vetëm, nëse më premton që nuk zhdukesh pa arsye.
Kleitia: Premtoj. Por jam njeri, jo Wi-Fi. Mund të kem ndërprerje.
Genti: Edhe unë jam router i vjetër, mos harro.
Kleitia: Po router që punon mirë ama.
Genti: Vetëm kur më ndez ti.
Ata qeshën. Dhe diçka u zhbllokua. Pas disa javësh, Genti mori guximin.
Genti: Dua të të shoh nga afër. Jo në foto. Jo në video. Dua të të shoh duke ecur, duke qeshur, duke folur, si dikur.
Kleitia: Edhe unë dua. Por kam emocione. Pas kaq shumë vitesh, thinjash e rrudhash.
Genti: Në këtë moshë, emocionet janë luks. Hajde t’i shijojmë! Nuk kemi ç’presim më.
U takuan në një kafene të qetë. Genti po e priste. U ngrit në këmbë. Ajo buzëqeshi dhe faqet iu përskuqën lehtë si atëherë, kur vështrimet e tyre ndesheshin.
Genti: Je më e bukur se ç’të mbaja mend.
Kleitia: Kurse ti, më i gjatë se ç’të mbaja mend, dhe qeshi si gurgullimë kroi.
Genti: Ti më bëre të drejtohem, në fakt, – u duk se u shfajësua ai.
Kleitia: Mos u mëso keq, se s’jam fizioterapiste.
Genti: Mjafton që i bën terapi shpirtit tim.
Ajo u skuq sërish. Atij i pëlqeu. Gjithmonë i kishte pëlqyer të ushtronte një lloj efekti mbi të. Pas takimit, gjithçka u bë më e thjeshtë. Më pak frikë. Më shumë sinqeritet. Më pak keqkuptime. Më shumë të vërteta. Ata nuk ishin adoleshentë. Nuk kishin kohë për lojëra. Por kishin kohë për njëri-tjetrin. Dhe lidhja që nisi me një klik, mund të shndërrohej në një histori që ia vlente të jetohej. Ata nuk ishin më dy njerëz që flisnin pas ekranit. Gjërat po shkonin mirë… shumë mirë madje. Aq mirë sa Genti filloi të frikësohej. Në moshën e tij, gjërat që shkojnë shumë mirë, mund të fshehin një faturë të kripur. Një mbrëmje, ndërsa po pinin nga një gotë Martini në të njëjtën kafene, ku u takuan për herë të parë, Kleitia mori një telefonatë. U zbeh në fytyrë. Më pas u ngrit.
Genti: Gjithçka në rregull?
Kleitia: Duhet të iki. Më fal.
Ajo u largua pa shpjegime. Genti mbeti ulur, duke parë gotën e saj të lënë përgjysmë.
Genti mendonte: ’’Ja ku filloi. Kjo është ajo pjesa aq e urryer, kur njerëzit largohen. Ndoshta ka dikë tjetër. Ndoshta jam thjesht një pushim emocional. Ndoshta jam një partner i përkohshëm. Në këtë moshë, askush nuk investon pa arsye.’’
Ditët kaluan. Kleitia nuk shkroi. Ai nuk priste më asgjë.
Pas dy javësh, ajo më në fund u bë e gjallë:
Kleitia: Mund të flasim?
Genti: Nëse do të më thuash që ishte gabim, thuaje direkt.
Kleitia: Nuk është gabim. Përkundrazi. Është motiv zgjimi, gjallërie, alegrie.
U takuan në vendin e tyre të zakonshëm. Aty ku e lanë bisedën në mes. Ajo dukej e lodhur, me sy të skuqur.
Kleitia: Telefonata… ishte nga ish-bashkëshorti. Djali ynë i vogël pati një krizë ankthi. Duhej të shkoja. Nuk kisha mendjen të të shpjegoja.
Genti: Pse nuk më the asgjë më vonë?
Kleitia: Sepse u ndjeva keq. Mendova se po të fusja në një situatë që mund të të rëndonte.
Genti: E dashur, unë jam 48 vjeç! I rritur, i vaksinuar dhe nuk më tremb aspak jeta jote.
Kleitia: Po unë u tremba. Më tmerron fakti të jepem shumë pas teje, e më pas të të humb. Nuk mund të dështoj përsëri, të zgjedh gabim sërish, të përfshij fëmijët sërish. Nuk do të më mbetej më asnjë copëz e pathyer zemre. Dhe u skuq. Uli sytë e përlotur. Ai e pa me një butësi që nuk e kishte ndjerë prej vitesh. I erdhi ta përqafonte dhe ta strukte në kraharorin e tij.
Genti: Mos më largo, kur ke nevojë për dikë. Unë nuk jam këtu, vetëm për ditët me diell.
Kleitia: Po sikur të lodhesh?
Genti: Në këtë moshë, lodhemi vetëm nga njerëzit e gabuar. Jo nga sfidat e jetës. Me drama jemi mësuar. Vuajmë për pakëz sinqeritet, çiltërsi, emocione.
Ajo qeshi lehtë, me lotët që i shkëlqenin ndër qerpikë. Por nuk mbaroi aty. Pas disa muajsh, Kleitia nisi të tërhiqej përsëri. Shkruante më rrallë, përgjigjej më shkurt.
Genti: Çfarë po ndodh prapë?
Kleitia: Asgjë. Mirë jam.
Genti: Mos më bëj copy-paste të frazave të femrave që s’kanë guxim.
Kleitia: Nuk dua të të bëhem barrë.
Genti: Ti? Barrë? Ti je njeriu që më ka mbajtur në këmbë këto muaj. Falë teje jam ndjerë sërish ai djaloshi i hedhur e hokatar që të ngacmonte.
Kleitia: Po jeta ime është kaq e komplikuar.
Genti: Të dy jemi të komplikuar. Kjo është arsyeja pse funksionojmë mirë së bashku. Të lutem, mos më shty larg! Nuk dua të të humbas.
Kleitia: Kam frikë.
Genti: Edhe unë. Por frika nuk është arsye për të humbur dikë që të bën të ndihesh gjallë.
Pas asaj bisede, gjërat ndryshuan. Nuk ishin më dy të rritur që fshiheshin pas frikërave. Ishin dy njerëz që po e zgjidhnin me bindje, njëri-tjetrin. Një mbrëmje, ai e mori për dore, ndërsa shëtisnin buzë detit.
Genti: E di çfarë kam kuptuar së fundmi?
Kleitia: Që jam e mrekullueshme?
Genti: Edhe atë. Por mbi të gjitha që që nuk dua të jetoj asnjë ditë, pa ty, në këtë jetë.
Kleitia: Mos më thuaj të tilla gjëra se më prish make-up-in. Le që më rritet tensioni. Nuk na mban zemra kaq shumë. Dhe nisi të qeshte, me atë të qeshurën karakteristike si gurgullimë kroi.
Genti: Në këtë moshë, make-up-i rregullohet. Zemra jo. Dhe unë dua të kujdesem për të.
Kleitia: Atëherë, e ke zemrën time. Pa filtra.
Genti: Edhe ti timen. Me gjithë rrudhat, thinjat, tensionin e lartë, frikërat dhe dashurinë që më ka mbetur.
Ajo e përqafoi fort. Ai e mbajti ndër krahë si një gjë të rrallë, të vyer, të shenjtë. Dhe për herë të parë, pas shumë vitesh, të dy ndjenë se ishin në vendin e duhur.
