-” Gjaku mban jetën time ndër duar”. Si të duket ky varg? -Akoma me metafora ti? Po jeta është gozhdë e plumb, kërcitje e thyerje. Jeta të plas. Të plas e të pëlcet, miku im. -Jeta është si një balerinë gjys’ lakuriq, mjeshtër. -S’i s’hoqe njëherë dorë nga krahasimet?
-Ne nga krahasimet jemi lindur, rritur e rrënuar gjithandej. Faji i prindërve. -Faji i hijeve, i hileve, miku im. Mëmat asnjëherë s’kanë faj. Etërit mundet. -Mjeshtër, ti e din ç’etër kemi pasur ne? Gjela, etër gjela. Kanë kërcyer e shkelur mëmat tona. -Brengë jete kjo, miku im. Edhe mëmat e etërve tanë janë shkelur e leqendisur mos më keq. -Fat jete. Të vuash gjersa të shkosh. -Përderisa jemi vuajmë e gëzohemi, vuajmë shumë, gëzojmë pak. -Kështu po më dukesh më bindës, më tokësor, hiç metaforik, miku im. Dhemshuria duhet të jetë e kthjellët në vargun tënd. Si loti. -Po, si loti. Loti dhemb. Çka të dhimbset ty, mjeshtër, më shumë nga jeta që shkoi? -E pakthyeshmja. Asnjë çast nuk jetohet më nga çka shkoi. Më mpin çka vjen. Ajo është e panjohur. Ndoshta dhe e frikshme, miku im. -Ti je artist dhe ke jetuar e humbur plot jetë, plot njerëz. -Ndonjëherë kam humbur edhe veten tek e shkuara ime. Jo vetëm e imja. Tani dita është e shkurtër, nata e gjatë. Hapi i ngadaltë. E flashkët gjurma, lë pak, fare pak shenjë. -Njeriu do të jetë ngahera atlet. -Shenjëtar, thuaj më mirë, por…brinjë e fyt, këllqe dhe shputë mpaken. Jeton ende por të duket sikur jeton në teh, në shigjetë. -Tani, iu ktheve ti metaforave mjeshtër.
-Jetohet shpesh e shpejt, o mik. Kjo jetë fluturon…
-Fluturon e gremiset, mbështjell çka don në pëllëmbët e veta, pi gurgullima të pastra e lera. Ushqehet me drithëra, drita, tehe e pikëpyetje.
-Të mbyti prapë kërcimi pindarik? Sonte qënke çudia vet ! -Çuditërisht jetoj. Zgjohem kur të tjerët flenë, ushqehem kur të tjerët janë në tualet, lexoj e shkruaj së prapthi, eci me këmbë përpjetë, i rrokullis mbi shpinën time këmbët e rrotakëve… -Mjaft, mjaft se more arratinë për në qiell, o lum miku! -Ç’qiell? Qiell qensh dhe dronësh, qiej tehesh e të vrarësh. Dielli i sakatosur, retë me paterica.Të gjitha bien, gremisen, shushaten, përplasen, groposen tek kryet tona. -Po, po, toka veç sa i tret ose… -ose i përbuz dhe s’dihet ku i leros me të pëgërat e saj. -Më duken të besueshme këto metafora. Hera e parë që afrohem me ty.
-Më afrohesh, më ikën, unë ky jam. Ndoshta të dukem i errët, por një fije drite më duhet, vetëm një fije dritë për hiret e mia, për hilet e bukura. -Për hile të bukura? -Ti, mjeshtër, e di s’e hile të bukura ka plot, sa të duash, me vandakë e me thasë, me kosha plot … -0oo, ç’na the ? Një hile… -Ç’ditë jemi sot ? -Jemi në ditën e hiles ose në ditën e hirit o te hijeshisë, o i frymëzuar. -Secili jeton ditën e vet. Diku njësoj e diku ndryshe nga tjetri. A mund t’i këmbejnë njerëzit ditët midis tyre ? -Si mund t’i këmbejnë? -Unë i jap dikujt dy-tri orë nga dita ime për dashuri. Ai ke nevojë për t’u xhveshur e joshur. Tjetri më jep mua pak nga trishtimi i tij që unë të qesh. -Qeshka trishtimi? Po ku ? Në botën e askundit, e askujt ? -Tek bota jonë , o mjeshtër, tek kjo botë plot hove e kacafytje. Me plumb dhe bajonetë. -Nise prapë nga metaforat.? Unë nuk këmbej asnjë ditë me kënd. Po këmbeva ditën time me dikën’ tjetër më duket sikur kam bërë transplant zemre. -Eh, kështu jetohet prej shumë të tjerëve. -Po janë të tjera rrahje. I trembem zemrës tjetër. I gëzohem dhembjes sime. -I harruam fare etërit? U bë kohë s’u kemi shkuar në varreza, o dituraku im.
-Kanë ardhur vorrezat më afër nesh. Përdita ato na trembin, na ngjethin, na ciflosin. A s’e dëgjon si kërcet, kërcen e brof e brohoret mesdita nga të krisurat dhe krismat ? Secila prej tyre, në mos është vorrezë është gjymtim. Herë herë edhe gjymtimi ynë… -Prandaj na duhen heraz metaforat, mjeshtër. Librat, biblioteka, kinematë, opera, teatri. O, sa shumë qënkan? -Janë shumë dhe ende pak, miku im. -Sa shtypshkronja e kompjutera, sa ekrane, autorë, peisazhe e statuja, sa basë, tenorë e mexosoprane. -Sa regjisorë, aktorë dhe rekuizira? Oooo, sa shumë, o fluturak…Por të gjitha këto, të gjitha janë pak para rrugëve, brumbujve, milingonave, bletëve, pilivesave, dritave, liqeneve, religjioveve, ooo, sa pak… -Mjeshtër, të pëlqejnë metaforat e mia tani? Dukem më i përmbajtur apo ta hapa kokën e ti kund s’po e gjen? -O miku im, unë kokën time e kam mbi shpatullat e mia, edhe ti kokën tënde e ke mbi shpatullat e tua, ndoshta dhe në duart e tua dhe ende s’po e ndien?! -Në jetën tënde plot aktrime jo në aktrimet e jetës kjo jeton shpesh… -Eja, miku im, të pijmë një kafe. Jo një kafe, por secili kafen e vet me sheqer të hidhur. Të pijmë a ta derdhim helmin dhe atë pak gaz që na ka mbetur veç nga vetja jo nga jeta e tjetrit, jo nga jeta e etërve. -Ne s’u jemi bind’ kurrë atyre mjeshtër.
