Maxhun Osmanaj–Shkrimtar, poet dhe gazetar
Në zhanrin autobiografik, kujtimet mbeten thesare të çmuara sepse janë shkruar me thjeshtësi, sinqeritet dhe shpirt. Ato lënë gjurmë jo vetëm në arkivin e një familjeje, por edhe në periudhën në të cilën jetoi dhe punoi autori. Disa ditë më parë, pata fatin të lexoja “Kujtimet e një mjeku”, të shkruar nga autorët Hasan Kurti dhe Irma Kurti. Pasi e lexova, nuk munda të qëndroja në heshtje pa ndarë emocionet dhe përshtypjet e mia.
Libri fillon me një parathënie nga poetja dhe shkrimtarja Irma Kurti, në të cilën ajo flet për ditarin e babait të saj, i cili i ishte dhënë pak para se ai të sëmurej. Vepra është një homazh për prindërit, të cilët e mbështetën dhe e inkurajuan gjatë rrugëtimit të gjatë letrar. Vetë dedikimi: Babait tim Hasan Kurti, për të ndarë, si dikur, pasionin për të shkruar! Nënës sime Sherife Mezini, për t’i thënë që nuk ka ditë të jetës që nuk e mendoj dhe që është brenda meje, në shpirt, ku ruhen vetëm dashuritë më të mëdha!” përmbledh një lidhje të fortë që as vdekja nuk mund ta thyejë.
“Kujtimet e një mjeku” qëndron diku midis një ditari dhe kujtimeve dhe është një ndërthurje estetike në të cilën çdo kujtim mbart një histori. Libri përmban 121 kapituj-kujtime, që ruajnë freskinë e rrëfimit nga fillimi në fund. Ato përmbajnë data dhe vite si një ditar, por përmes forcës dhe intensitetit, përmes rrëfimit të tyre, ato përfaqësojnë shumë më tepër se aq. Vepra nuk do të kishte fuqinë e saj artistike dhe estetike nëse shkrimtari Hasan Kurti nuk do të ishte zhytur në minierën e fëmijërisë, ku lexuesi takon fate, rrethana të trishtueshme dhe dhimbjen që jeta i ka “dhënë”.
Fati i keq i trokiti në portë qysh nga fëmijëria e hershme, kur mbeti jetim. Mungesa e prindërve do t’i mbetej një plagë në shpirt, një plagë që do të pikonte deri në fund të jetës së tij. Por kjo nuk është e gjitha. Varfëria ekstreme familjare e shoqëroi dhe e detyroi të transferohej në një familje tjetër, ku do të punonte si “shërbëtor”. Diskriminimi, keqtrajtimi dhe fyerjet që ai duron nga familja pritëse janë një tragjedi më vete, duke e rrëmbyer në vorbullën e saj, pa e bërë kurrë të humbasë shpresën ose të braktisë ëndrrat e tij. Stili i shkrimit është i rrjedhshëm dhe lakonik. Më pëlqeu rrëfimi, pa hiperbola dhe i pasur me metafora dhe figura retorike. E lexova me pasionin e një lexuesi kurioz, por me dashuri të madhe. Pse e them këtë? Sepse në këtë libër zbulova një jetë të mrekullueshme familjare që bie ndesh me sfidat dhe armiqësinë e jetës dhe fatit njerëzor. Mësova për stoicizmin, ëndrrat dhe vullnetin e hekurt të një fëmije që luftoi me guxim dhe vendosmëri të madhe për të realizuar ëndrrën e tij për t’u bërë mjek. Për më tepër, faktet e këtij libri, të shkruara me dashuri, thjeshtësi dhe objektivitet, janë transformuar në një roman nga Irma Kurti, me titull “Njeriu që flet me pemët”, botuar në Shqipëri në 2015 dhe “Në mungesë të fjalëve”, botuar nga Shtëpia Botuese Kimerik (Itali) në vitin 2017.
Duke lexuar librin, lexuesi mëson dhe merr një mesazh: ëndrra e një djali nuk zbehet përballë kthetrave dhe shigjetave të individëve, shoqërisë dhe autoriteteve diskriminuese, sepse është vetë individi që ndriçon ëndrrën e tij. Pas një udhëtimi të gjatë dhe të vështirë në fëmijëri, të mbështjellë me trishtim, zhgënjim dhe diskriminim, fati i buzëqeshi. Hasan Kurti arriti ta realizonte ëndrrën e tij të fëmijërisë dhe të bëhej një mjek i dashur dhe i respektuar nga njerëzit. Kjo ishte dhurata e tij. Për më tepër, ai krijoi një familje të shëndetshme me një grua model dhe tre vajza që ia ndriçuan shpirtin deri në fund të jetës. Edhe pse humbja e gruas së tij e goditi rëndë, ai mbeti krenar dhe plot dashuri për të dhe historinë e tyre.
Ky ditar pasqyron dashurinë për jetën e një shkrimtari dhe reporteri që donte të linte një gjurmë, por mbi të gjitha një mësim të madh: kur një njeri ndjek ëndrrën e tij me vendosmëri, ai kapërcen edhe fatet më të vështira…
