Miq,
Jeta na ka rrahur me ndryshime të vazhdueshme. Kemi marrë pjesë në mitingje. Kemi duartrokitur dhe na kanë duartrokitur. Ndonjëherë me zemër, ndonjëherë të rrëmbyer nga turma.
Por sot lind një pyetje që nuk është thjesht politike, por njerëzore:
Sa të sinqertë jemi kur duartrokasim?
Sepse duartrokitja nuk është vetëm zhurmë duarsh. Është gjykim pa fjalë. Është miratim ose dorëzim. Është një moment kur njeriu zgjedh: të mendojë vetë, apo të ndjekë ritmin e të tjerëve.
Ka duartrokitje që lindin nga e vërteta, dhe ka duartrokitje që lindin nga turma. Dhe këto të dytat, shpesh, nuk i përkasin më individit, por humbjes së tij brenda masës.
Prandaj pyetja mbetet:
A duartrokasim sepse besojmë, apo sepse kemi frikë të mbetemi vetëm?
Dhe më tej:
A duhet t’u duartrokasim gjithmonë liderëve, edhe kur ata e kanë mbyllur ciklin e tyre historik dhe moral? Apo duartrokitja duhet të ketë kufij, të lidhet me vlerën e së tashmes dhe jo me hijen e së shkuarës?
Dhe a duhet të kërkojmë gjithmonë një lider që na jep shpresë, apo të ndërtojmë një vetëdije ku shpresa nuk varet më nga një njeri i vetëm, por nga përgjegjësia jonë?
Sepse liderët kalojnë. Turmat ndryshojnë. Por ndërgjegjja mbetet.
Tungjatjeta… dhe këtë shqetësim po e lë në duart tuaja.
Nexhbedin Basha
21 prill 2026
