” KONVIKTORI “
( Bazuar mbi një ngjarje të jetuar )
————————————–
*
Pak vëmëndje e pak durim
Ju kërkoj për t’më kushtuar,
Kur t’lexoni këtë shkrim
Diçka keni për t’mësuar !
*
Sësht trillim kjo që rrëfej
Por një ngjarje e jetuar,
Siç ka ndodhur po ua them
As kam hequr e as kam shtuar !
*
Në kujtesë e ruaj e kamë
Si filloi kjo histori ,
Në një shkollë të dy u panë
Kur ishin ende fëmijë !
*
Si të quajnë i tha vasha
Je i ri në lagjen tonë ?
Ndoshta dhe nuk të kam parë
Kur ke ardhë , ku jeton ?!
*
Po të pyes sa për të ditur
Nënë e babë ku punojnë ,
Eh , ata më lanë të mitur
I tha djali , nuk jetojnë !
*
Nga kureshtja su mërzit
Me pak fjalë ja tregoi ,
S’kam njeri ndaj në konvikt
Kam ca kohë aty banoi !
*
Ai fliste ajo dëgjonte
Pulsi i rrihte në damarë,
Sytë e tij shihnin vashën
Të përlotur, duke qarë !
*
Nga ato që ajo dëgjoi
E kuptoi me pak fjalë,
Një lot zemre i pikoi
Psherëtiu mengadalë !
*
Butësisht i foli vasha
Ç’far të duhet të ndihmoj ?
Për të larë a hekurosur
Vetëm thuam , nuk përtoj !
*
Nga ajo dhembsuri
Djali vuajtjet i harroi ,
Ai vështrim plot dashuri
Halle madhin e qetësoi !
*
Kaq ëmbël e mirësisht
Si kish fol askush më parë,
Që nga ai çast çuditërisht
Për të djali ndjeu mall !
*
Dhe sa herë në shkollë kur shkonte
E kur k’thehej në mesditë ,
Vogëlushja nuk harronte
Nga konvikti hidhte sytë !
*
Eh , ajo ku ta dinte
Që dhe ai atë vështronte ,
Dhe sa herë me shoqet vinte
Nga dritarja e përgjonte !
*
Në oborr kur e takonte
Para shkollës ç’do mëngjes,
Me vështrim e salutonte
Natyrë heshtur e serbes !
*
Tek e shihte atë vashë
S’kllav i saj u bë i shkreti,
I harroi gjithçka më pasë
Mendja tek ajo i mbeti !
*
Netëve më pas nuk fjeti
Veç përpiqej por s’kish gjumë ,
Por të nesërmen nuk e gjeti
Edhe pse e priti shumë !
*
Për veç emrit asgjë s’dinte
Se ku rrinte e kish shtëpinë ,
Në ç’do lagje nisi t’vinte
Duke pyetur njerëzinë !
*
Ju desh ditë , javë e muaj
Të vërtetën për t’mësuar,
Pas asaj filloi të vuaj
Mikja e tij ishte larguar !
*
Ish një plakë një i moshuar
Që i tha se ç’kishte ngjarë ,
Gjith familjen ca të huaj
Me forcë natën kishin marrë !
*
S’di më tepër biri im
Kish vazhduar më pas plaku,
Largë i çuan, në internim
Se përse , e kush qe shkaku !
*
Në atë çast djali kujtoi
Sytë e saj të dëshpëruar,
Atë ditë kur e takoi
Dhe iku i ngashëryer !
*
Shkuan vite, e më su panë
Një e fshehtë mes tyre mbeti,
Njëri – t’jetrit dot s’ja thanë
Shpirti fjalën nuk e gjeti !
