Mendo o njeri ku nëna s.është më.
Shpirti do të shkulet përbrendshëm përgjithnjë.
Ai rënkim i .heshtur të ndjekë në përjetësi.
Nëna ndërto botë o qënie o njeri..
Mos u pendo që se nderove kur ajo të ketë vdekur..
Mos ia nxirrë ofshamën në shpirtin e mekur..
Bota e nënës o bir je vetëm ty..
Ai shtat yti i vogël të mbajti në brendësi..
Mos u ngashëro në faj kur ajo s.është më.
Ajo zemër e saj do të djegë shpirtin përgjithnjë..
Një fjalë e vjetër thuhej më duaj sa jam gjallë..
As në emër s.do më thirrësh me veç lotin mbi varrë..
E dorën time bir sdo të të prekë më kurrë..
Do jem një grumbull dheu e një foto në murë..
Do shkulesh së qari për vitesh pa ndalë..
Kur nëna s.është më e ty e trete së gjallë..
Shqetësimin e pagjumësinë e saj kurrë se shlyen dot.
Edhe lotët .mbi varr mbi atë gurë të ftohtë.
Nënën merakun e saj për evlad se tretë as dheu .
Kur ajo s.është më fjala e rëndë e fëmijës e zhgënjeu..
Shkroi!!
Miranda Troci Derti!
Reç Dibër!!
