Migel Flor
Unë shkruaj natën me sytë e bufit, dhe lexoj ditën me sytë e shqiponjës**
(Poezi filozofike-Migel Flor)
Në errësirën e butë të natës,
kur zhurmat bien si gjethe të lagura,
unë ndjej frymën e universit
të hyjë ngadalë në dhomën time.
Çdo gjë pushon së foluri,
veç syve të bufit që digjen si qirinj mbi hijet.
Ai më mëson t’i besoj errësirës,
sepse ajo fsheh më shumë dritë
se çdo agim i ndritur.
Në natë, gjërat flasin me gjuhën e thellësisë,
ku çdo fjalë ka trup e shpirt,
çdo heshtje bëhet rrëfim,
dhe çdo frymë mbart një kuptim të padukshëm.
Atje shkruaj.
Jo për t’u dëgjuar,
por për të dëgjuar vetveten.
Fjalët nuk i kërkoj-ato më gjejnë,
si zogjtë e natës që ulen mbi supe të qeta.
Bufi, ai rojtar i së panjohurës,
më mëson se urtësia s’është dritë,
por aftësia për të mos pasur frikë nga errësira.
II. Kur drita lind mendime
Dhe mëngjesi vjen,
jo si shpëtim, por si pasojë.
Drita nuk më befasin më,
sepse e di: ajo lind nga hija që pranoi veten.
Atëherë marr sytë e shqiponjës,
ata që shohin jo vetëm larg,
por drejt.
Në çdo rreze,
lexoj rrugët që shpirti më ka fshehur.
Në çdo mal,
një pyetje që s’e kam bërë.
Në çdo erë,
një kujtesë që s’e kam dëgjuar.
Shqiponja s’më mëson të fluturoj,
më mëson të mos harroj tokën
nga e cila nisa fluturimin.
Sepse lartësia pa rrënjë
është vetëm iluzion i qiellit.
Lexoj ditën me një vëmendje të re,
jo si një spektator i dritës,
por si dëshmitar i shndërrimit.
Çdo gjë që ndriçohet,
ka qenë më parë një hije që guxoi të ndriçohej.
III. Midis syve
Në heshtjen midis natës dhe ditës,
jeton poeti.
Ai nuk zgjedh dritën apo errësirën,
sepse i njeh të dyja si veshje të së njëjtës frymë.
Bufi dhe shqiponja takohen brenda tij,
si dy mendime që kërkojnë kuptimin e një zemre.
Njëri e mëson të mendojë thellë,
tjetri e mëson të shohë gjerë.
Njëri e mëson durimin,
tjetri guximin.
Njëri e mëson të heshtë,
tjetri të flasë me qetësi.
Midis tyre jam unë,
njeriu që përpiqet të bëjë paqe
mes mendjes dhe shpirtit,
mes tokës dhe qiellit.
Çdo varg që shkruaj është një udhëtim
nga dritarja e errët e bufit
te horizonti i ndritshëm i shqiponjës.
IV. Dialog me universin
Në netët kur heshtja më flet,
kuptoj se gjithçka është një frymë e vetme.
Yjet janë fjalë të harruara,
malet janë mendime të ngrira,
dhe njeriu është pyetja më e gjatë e Zotit.
Unë jam pjesë e kësaj pyetjeje.
Në çdo frymë kërkoj përgjigjen,
në çdo shikim gjej një pasqyrë,
në çdo dashuri – një provë të përkohshme të përjetësisë.
Bufi më flet për natën e brendshme,
atë që nuk shuhet me gjumë.
Shqiponja më flet për ditën e brendshme,
atë që s’vdes as në errësirë.
Unë dëgjoj të dyja,
dhe kuptoj:
jeta s’është as fluturim, as qetësi,
por arti për t’u bërë njësh me ndryshimin.
V. Lutja e fundit e shkrimtarit
Zot,
nëse do të më marrësh sytë,
lëri të paktën ata të bufit
që të shoh shpirtin tim në errësirë.
Nëse do të më japësh dritë,
ma jep me sytë e shqiponjës
që të mos verbohem nga ajo.
Më ruaj prej dritës që s’ka thellësi,
dhe prej errësirës që s’ka kuptim.
Më jep guximin të shoh,
dhe urtësinë të mos them gjithçka që shoh.
Sepse unë shkruaj natën,
jo për të shpikur botë,
por për t’i kuptuar ato që tashmë ekzistojnë.
Lexoj ditën,
jo për të parë diellin,
por për të kuptuar hijen që lë pas.
Dhe kështu,
ndoshta një ditë,
kur sytë e mi të mbyllen,
shpirti im do të shohë ende,
me sytë e bufit dhe të shqiponjës bashkë,
me urtësinë e errësirës
dhe me lirinë e dritës.
Migel Flor
