Ariel Bella
Unë dhe rruga ime / Me and My Road
Shqip:
Ec vetëm në rrugën që dikur qeshte,
tani dëgjoj vetëm zhurmën e shpirtit
nga pesha e kohës mbi shpinë.
Eci i trishtuar në rrugën time,
që dikur më përqafonte me butësi;
sot krahët m’i ka kthyer,
dhe me mua është zemëruar.
Eci mendueshëm në kthesat e saj,
mundohem ta bëj sërish shoqe,
por ajo s’do t’ia dijë —
krahët m’i ka kthyer,
dhe unë në heshtje qaj.
Lotët e mi nuk e prekin më,
më sheh me sytë e saj të ftohtë,
sikur të thotë:
“Unë dhe ti jemi të ndarë.”
Por prapë shpresën e mbaj për dore,
e di që rruga ime do të buzëqeshë prapë,
dhe do të vazhdojmë bashkë
në rrugën e gjatë të jetës —
unë dhe rruga ime. 
—
English:
I walk alone on the road that once laughed,
now I hear only the noise of my soul
weary and heavy
from the weight of time upon its back.
I walk sadly on my road,
the one that once embraced me gently;
today it has turned its arms away,
and with me, it has grown angry.
I walk thoughtfully through its curves,
trying to make it my friend again,
but it doesn’t care —
it has turned its arms away,
and I cry in silence.
My tears no longer touch it,
it looks at me with cold eyes,
as if to say:
“You and I are apart.”
Yet still I hold hope by the hand,
I know my road will smile again,
and we will go on together
through the long journey of life —
me and my road.
—
