Bukurie Buçpapaj
AJO HYJNESHË E PAFAT
Dhe universi, planetët rreth saj,
u përulën nga bukuri femrore,
Dielli buzëqeshi lëshoi,rrezet arë,
Mbi faqet e sytë bojëqiellore.
Retë u tkurrën në një cep,
hëna xheloze u zhduk papritur,
Nata mbi qerpikë u mbështet,
Errësira dritë u bë, nga ti moj e bukur.
Nata i fliste asaj, vrapoi për ta puthur.
Ajo pakëz dinake luante kukafshehtaz,
e me flokët e verdhë, era gërshet ka thurë.
Yjet,
kurorë diamanti i thurën sakaq.
U çmënd bota qiellore pas hyrisë,
Tokësorët po ashtu fare më keq,
I thurën asaj vargje të dashurisë,
Në fund fare e fitoi ai që ngjan si dreq.
Autore
Bukurie Buçpapaj
