Mark Gjetja

Puthjet tona.
Puthja jote e ngrohtë si valé,
mé dha krahé té fluturoj,
rruges folém ndonjé fjalé,
Nates ika uné i heshtur,
zemra rrahu polté deshiré,
kétheva koken duke ecur,
gjersa humba né errésiré.
Ka lule parqeve qé z’dalin kurré,
por çelin shpirtrave té bardhé,
ploté aromé freski e nuré,
e rritén degét ,dalé nga dalé.
Asnjéheré nuk di té vyshket,
Gjithénji e ruan bukuriné,
si flori qé z’di té ndryshket,
si yjet qé ndezin galaksinè.
Si ylber qiellin e ke ndaré,
vendi ish zhytur né varféri,
Rruget larg i kemi marré,
si diell do kéthehen nepér stuhi.
Me kujtohen puthjet cdo naté,
qëndruam bashké né fshehtési,
peréndité se nenshkruan kété fat,
por u kéthyen né vargje e poezi.
Fluturove si péllumb i bardhé,
serish u kétheve ti drejt meje,
té mora né krahé té puthé né balle,
nuk ju besova dot as syve.