Puthjet tona-Mark Gjetja 

Mark Gjetja 

Puthjet tona.

Puthja jote e ngrohtë si valé,

mé dha krahé té fluturoj,

rruges folém ndonjé fjalé,

me syté e tu gjithnjé jetoj.

Nates ika uné i heshtur,

zemra rrahu polté deshiré,

kétheva koken duke ecur,

gjersa humba né errésiré.

Ka lule parqeve qé z’dalin kurré,

por çelin shpirtrave té bardhé,

ploté aromé freski e nuré,

e rritén degét ,dalé nga dalé.

Asnjéheré nuk di té vyshket,

Gjithénji e ruan bukuriné,

si flori qé z’di té ndryshket,

si yjet qé ndezin galaksinè.

Si ylber qiellin e ke ndaré,

vendi ish zhytur né varféri,

Rruget larg i kemi marré,

si diell do kéthehen nepér stuhi.

Me kujtohen puthjet cdo naté,

qëndruam bashké né fshehtési,

peréndité se nenshkruan kété fat,

por u kéthyen né vargje e poezi.

Fluturove si péllumb i bardhé,

serish u kétheve ti drejt meje,

té mora né krahé té puthé né balle,

nuk ju besova dot as syve.