Marisa Ashiku
-Anahita –
që ujit zemrën
me ciltërsinë e tij.
Qielli po shuhet
për pak frymë
nuk ka më zogj atje lart,
as re ,as tym .
Qyteti është përmbysur
poshtë qerpikëve të mi ,
Anahit..
Akrepat e orës
si gërshërë
presin kohën ,
në copëza të vogla
si dritare që djegin dritë
në lëkurën e carë të qytetit.
Lumenjtë e natës hingëllijnë.
Përsëri ,
bëhem ritëm gjaku i zërit tim
e rrjedh në flokët e tu
si shelg lotues
pranë rrjedhës së ujit të padukshëm.
Këtu jam ,
e frikë
se brenda tij më mbyt
nuk kam ,
Anahit …
Marisa Ashiku 4 Dhjetor 2025
