Ambra Agaj
Baba… ka ditë kur më duket sikur koha të ka marrë aq larg, sa edhe kujtimet mezi arrijnë të të ndjekin. Ka ditë kur më duket sikur gjithçka po tretet bashkë me ty—eshtrat e tu nën dhe, kujtimet e mia mbi tokë, zëri yt në ajër. Sikur çdo gjurmë jote po bëhet më e zbehtë sa më shumë që vitet kalojnë. E megjithatë, ka gjëra që koha nuk arrin t’i prekë: dhimbjen, mallin, dashurinë që ma le si trashëgiminë tënde të fundit.
Ndërkohë që eshtrat e tu kthehen ngadalë në pluhur, unë e ndiej sikur një pjesë e imja tretet bashkë me to. Era, sa herë fryn, më duket sikur po merr e po shpërndan copëza nga kujtimet tona—disa i mbaj fort, disa m’i rrëmben pa më pyetur. Ditët ikin, njëra pas tjetrës, dhe zëri yt… zëri yt që dikur më dukej aq i fortë, aq i qartë, po më humbet. E kam frikë ndonjëherë, baba. Kam frikë mos vjen një ditë kur s’do të mund ta kujtoj ashtu siç je, kur hija yte do të jetë më e madhe se kujtimi yt.
Po bëhen gati nëntë vite pa ty. Nëntë vite ku unë jam rritur, jam ndryshuar, jam bërë njeri pa ty pranë. Dhe shpesh pyes veten: si do ishte jeta ime sikur ti të ishe këtu? A do të isha më e qetë? Më e fortë? A do të më kishe mbrojtur nga gabimet, nga njerëzit që më kanë lënduar? A do të më kishe thënë ndonjëherë: “Jam krenar për ty, bija ime”? Nuk e di. Nuk do ta di kurrë. Edhe kjo më dhemb.
Por megjithatë, ti je brenda meje. Je në mënyrën si e dua familjen, në mënyrën si e mbaj veten fort kur bota më rrëzon. Je në lotët që më dalin kur kujtoj fytyrën tënde dhe në buzëqeshjen që më del kur kujtoj ndonjë detaj të vogël prej teje. Edhe pse kujtimet zbehen, disa pjesë të tua janë ngulur aq thellë në shpirtin tim sa as koha, as humbja, as trishtimi s’mund t’i nxjerrin prej andej.
Baba… më mungon çdo ditë. Më mungon në mënyra që s’i shpjegoj dot. Më mungon në rrugët ku s’ke ecur kurrë me mua, në momentet që do kisha dashur të të tregoja, në krenaritë që do kisha dashur t’i ndaje, në dhimbjet që do kisha dashur të mi fshije. Më mungon zëri yt, duart e tua, hijeshia jote, prania jote.
Dhe ndonjëherë, mbyll sytë dhe e imagjinoj veten me ty sot. E imagjinoj sikur hyn në shtëpi, sikur më thërret në emër, sikur më përqafon e më thua se gjithçka do të jetë mirë. E imagjinoj se si do të ishte jeta ime po të mos më kishe lënë kaq shpejt. Dhe kjo dhimbje, edhe pse më copëton, më kujton diçka të bukur: se të kam dashur me gjithë shpirtin tim, dhe ende të dua.
Koha po ikën, baba. Unë po rritem. Po ndryshoj. Por dashuria për ty është e vetmja gjë që mbetet e njëjtë. Ajo nuk tretet. Nuk zbehet. Nuk pushon.
Edhe nëse bota harron, unë nuk do të harroj kurrë. As zërin tënd. As fytyrën tënde. As shpirtin tënd. As mënyrën si më bëre të ndihem e dashur, edhe pse për pak kohë. Edhe pse vetëm për një jetë të shkurtër që më dhe.
Nëntë vite pa ty… por çdo ditë brenda meje është një jetë me ty.
