Donike Rrethej
Asgja tesh ska mbetun prej mejet ,
veç nji trup bosh ,
q’i bagazh i rand m’asht n’koh.
Jan shndërrue n’melodit e nats ,
diku lerg vendeve t’zhurshme ,
ku ushqej zemren ,
karikoj shpirtin ,
un’ vagabondja e netve t’heshtna.
Asgja tesh s’ndjej mbrenda mejet ,
jam si ato vargjet e lana përgjys ,
flet t’bardha t’zhubrosna ,
t’shkyeme ,
kam tesh nji zemer t’ndryeme .
Jam ba’e jeremi ,
si aja era e Veriut ,
si vesa e lagsht e nadjeve pa diell …
me shi .
Gjithçka fjeti mbrenda mejet ?!
tesh vdiq , mbrapa e kam lan n’koh ,
kam qërrue ,
tesh primend nuk shoh.
Asgja tesh ska mbetun mbrenda mejet ,
veç do vargje q’i me grushta m’rrahin fort ,
se di si me i quejt : mallkimi jem ,
o bekimi q’i m’ndihmon me ndejt ,
me luftue ala n’kët t’ftoht botë !
Tesh jam kthye prej diku ,
e sdi as se ku po shkoj ,
ka dit q’i jetoj me forc ,
t’jerat dit thjesht mbijetoj.
Mos m’pyesni : çka mbetun prej mejet !
jam thjesht udhtare me trupin tem bagazh ,
n’mij stacione kohet lerg tejet …
e gjithçkas .
