Alma Begaj
Skicë poetike e veshur me tridhjetë e gjashtë ngjyra
Në bregdetin e Durrësit, aty ku deti flet me zë të ulët dhe gjethet bien si fjalë të pathëna, një vajzë e vogël me shall të kuq u ndal përballë një peme të zhveshur. Në dorë mban një fletë të verdhë, ku ka shkruar me dorën e saj të vogël: “A je këtu Atdhe?”.
Është 22 nëntor. Dita kur gjuha jonë mori guximin të shprehet me alfabetin e saj. Dita kur shkronjat u bënë urë mes zemrave dhe mendimeve.
Në këtë baticë vjeshtore, qyteti duket si një libër i hapur, ku çdo rrugë duket si një fjali, çdo pemë një varg dhe çdo frymë njerëzore është një tingull i shqipes.
Në shëtitoren buzë detit, nxënësit mbajnë në duar fletë me shkronja të mëdha: A, B, C… deri te Zh. Secila shkronjë është ngjyrosur me ngjyrat e stinës: portokalli, e kuqe, e artë, si të ishin gjethe vjeshte që fluturojnë drejt së ardhmes.
Një mësuese ndalet pranë tyre dhe pyet: “Çfarë do të thotë të kesh një alfabet?” Një djalë me sy të zinj përgjigjet: “Do të thotë të mund të shkruaj emrin e gjyshes sime.” Një vajzë tjetër shton: “Do të thotë të mund të them ‘të dua’ dhe të më kuptojnë.”
Në atë çast, deti fryn lehtë, si të donte të përkëdhelte fjalët. Alfabeti nuk është vetëm një sistem shkronjash. Është një poezi ngjyrash që na bashkon, na mëson të kujtojmë, të ëndërrojmë, të ndërtojmë.
Në fund të ditës, fletët me shkronja vendosen në formë rrethi, si një diell që ndriçon nga brenda. Në mes, shkruhet: “Gjuha jonë është dritë.” Dhe mbi të, një fëmijë vendos një gjethe të kuqe vjeshte si vulë e dashurisë për gjuhën që na mban gjallë.
Alma Begaj
