“Buzëqeshja e Laurës”
Migel Flor
Po kur ajo filloi të fitonte ndjesitë e shqisave, ishte vetëm dy muajshe.
Një krijesë e vogël, por me shpirt të madh, që në çdo frymë dukej sikur kuptonte më shumë nga sa mund të përballonte një foshnjë.
Ajo nuk e njihte ende botën, por e ndjeu menjëherë peshën e saj.
Zhurmat e forta, fytyrat e ngrysura, sytë që nuk qeshnin më, e hutuan.
Dhe pastaj… një ditë, ndërsa drita e diellit i ra mbi fytyrën e brishtë, sikur diçka brenda saj u zgjua.
Dhe çfarë tha?
“Nuk ka më të shëmtuar se kjo botë,”
tha me një frymë që s’ishte fjalë, por ndjenjë.
Një vajzë e vogël, që ende s’dinte të fliste, por e kuptonte trishtimin e njerëzve më mirë se të gjithë.
E ndjeu dhimbjen e padukshme që endet në ajër, lodhjen që njerëzit mbartin pa zë, boshllëkun që mbulon fytyrat e bukura me hije të ftohta.
Por pastaj..ajo buzëqeshi.
Një buzëqeshje e vogël, e pafajshme, por e fortë si premtim.
“Por unë,”- sikur tha,-“do ta zbukuroj këtë botë me buzëqeshjen dhe pozitivitetin tim!”
U betua pa fjalë, vetëm me dritë.
Sepse dritat nuk bëjnë zhurmë kur lindin, por ndriçojnë gjithçka pa kërkuar duartrokitje.
Që atë ditë, Laura u bë si një rreze e vogël që pikturon gëzim mbi fytyrat e të tjerëve.
Ajo qeshte edhe kur të tjerët ishin të heshtur, dhe e qeshura e saj dukej si një këngë e harruar që rikthehet për t’u kujtuar njerëzve se jeta është ende e bukur.
E kur dikush qante, ajo zgjaste duart e vogla, si për të thënë:
“Ja, merr pak nga drita ime.”
Laura..një shpirt që nuk i përket vetëm fëmijërisë.
Ajo është kujtesa e çdo zemre të lodhur që ka harruar të besojë.
Është ai zëri i butë që të kujton se edhe kur bota duket e shëmtuar, ti mund ta ndryshosh, jo me forcë, por me dashuri.
Jo me luftë, por me dritë.
Jo me fjalë, por me buzëqeshje.
Laura, Laura…
Në sytë e tu të pastër, bota gjen shpresë.
Në frymën tënde të vogël, njeriu kujton se lindja e bukurisë nuk vjen nga jashtë, por nga brenda nesh.
Dhe çdo herë që ti qesh, Zoti vetë ndalet për një çast..dhe qesh bashkë me ty.
“Buzëqeshja e Laurës”
Po kur ajo nisi të ndiente botën,
ishte veç dy muajsh…
E tronditi zhurma e jetës,
e hidhura e frymës së parë,
e ngjyrat që s’njohin mëshirë.
Dhe çfarë tha?
“Nuk ka më të shëmtuar se kjo botë,”
por buzët iu drodhën në një premtim,
si rrezet që thyejnë errësirën.
“Do ta zbukuroj me buzëqeshjen time,
me dritën që buron nga brenda,
me fjalët që shërojnë,
me dashurinë që s’ka frikë.”
Laura, o shpirt i vogël i madh,
ti nuk e pe botën me sy,
por me ndjesi, me zemrën e pastër.
Dhe aty ku të tjerët panë hije,
ti pikturove diell.
Laura, Laura…
Në çdo frymë që jep,
bota bëhet pak më e bukur.
Në çdo buzëqeshje tënden,
Zoti qesh bashkë me ty.
Laura-Laura 6.10.2025
