Ruzhdi Gole
ENDE MIRDITAS
(cikël poetik)
KAHJE
Vrull lulëzofsh !
Lulëzofsh qetë…
valë e tingujve
zemërmirë
harlisje
haresh…
Vrull lulëzofsh !
KAMBANË DRITE
Një kambanë e madhe
dukej zhdukej
në sheshin katror
të qytetit
nga qielli zbriste
kur i luteshin të tijtë
të tijtë … etërit.
Kur i hakërroheshin
kambana arratisej
bjeshkëve
në Orosh,
prej saj aty buisnin
këmbanëza prej drite
tek secila kullë në gjoks.
Një kambanë e madhe
pa rreth katror
brohoret
në mes të qytetit,
bijtë e dikurshëm
etër u bënë
dhe ndonse kryqe
mbajnë në dorë
s’ngjajnë me etërit …
LOTË GURI
Para kësaj kulle
t’i bindem heshtjes
t’u bindem shkulmeve ?
Mos hyr brenda, mos,
kjo kullë e braktisur
qan gurët e saj
acar mbi gjoks.
Hyj brënda,
tehu i asgjësë
s’më sheh, e shoh
borë në fyt, kryqi dhëmb.
Në veriun ende ngrirë
tek kjo kullë mesnate
lart poshtë kryet
pak përpjetë
Oroshi
kreshtëthatë
përtyp paqe
urinë
e dhjetorit 2025.
TJETËR GJEOGRAFI
Afro, para gjysëm shekulli
verior jetova, jo i gjithi,
pas gjysmë shekulli
gishtat e njerës dorë
i shkund plot farëra
vis veriu
veri visi.
Në veri jetojnë rrënjë
të fisit tim dibran
edhe veriorët,
këmbadorës më kanë ndjekur
dallgët pa u tremb’ pa tremb
rrasën e priftit
më kanë ndjekur
pyjet e e Kuzhnenit
pa ia mpirë jugut kurorën.
Afro para gjysëm shekulli, jo i gjithi
pas gjysëm shekulli afro i tëri
prej rreziqeve dhe thëllimit
prej valës kreshtës
eci përsëgjati
vdekjes
përsëgjëri.
RRËSHEKË PYLLNAJE
Ura drithëron mëngjesin,
tuneli pikon rrëshekë
nga kryet,
gjithçka e kapërxyem
mes terri
k’tij terri lind rrit rrëmuje.
Buzëhoneve
gurët e bardhë
kilometrikë
në mes
me shenjë të kuqe
janë sy të ndezur
qepalla
nuk kanë
jehin timbrikë
t’afrojnë
vemendje
pëshpërisin buzëve.
Mëngjesi freskon
këllqet e urës,
borëra dhe rreze
shkund çdo bjeshkë,
pyllnajave nuk jam
por në Durrës
dhe çdo çast
në një tjetër vend.
GRAFI RRUGE NË OROSH
Rruga duket e ndërliqur tek kryqet
me marrje mendsh, e zbehtë
nga ky fat shëndetlig,
ka nevojë urgjente
për kirurg
mund të ketë
thyerje
s’ka nevojë
për
operacion
plastik.
Rrugët zihen, heqin keq
përkrah njëra – tjetrës
nuk zihen rrugët
por brengat
hapa
mbi to,
as hapat nuk zihen
por frymorët
verdhët dyll
cene sysh
shenjat
frymorët
e mugët
plot llohë.
Ndërkaq rrugënaja
bjeshkëve kallet
gulçe – gulçe,
zbathuri
jep shpirt
e ve, vejushe…
FESTË E VOGËL
Koka daulle
përpjetë hidhet
s’përmbahet, nuk shkulet.
Koka def
për qejfe vërsulet
lutje rrudhet, përqesh.
Gracka mbi grackë
daullja mbi kokë…
Koka lart … bjeshka mbi korb.
