Dhimbja që këndon / The Pain That Sings 
Nga dhimbja lind një këngë e re,
si zëri i shpirtit që s’pushoi kurrë.
Nga dhimbja çelin trëndafila,
si zëri i jetës që kurrë s’u tha.
E dhimbja, lotët mbledh ngadalë,
në gjoks mbështjell vuajtjen e saj.
Flet me heshtjen dalëngadalë,
nuk qaj, por fsheh dhimbjen që ndiej.
Dhimbja rrugën kërkon ta gjejë,
të dalë nga gjoksi ku është mbjellë,
të dalë në dritën që kërkon,
e të ndihet e lirë në qiellin e pastër.
Dhimbja paqen kërkon.
—
English:
From pain, a new song is born,
the voice of a soul that never stopped.
From pain, roses bloom,
like the voice of life that never dried.
And pain gathers tears so slow,
it wraps its sorrow within the chest.
It speaks through silence, soft and low,
I do not cry, but hide what I feel best.
Pain seeks the path to find its way,
to leave the heart where it was sown,
to rise into the light of day,
and feel the peace it’s always known.
Pain seeks peace.
—
