Masllan Meçi
Kur dëgjon zërin e fëmijës që qesh,
zemra ndalet për një çast, e pastaj ringjallet.
Aty ku fëmijët vrapojnë zbathur në korridor,
jeta merr kuptim, e lodhja tretet si borë në diell.
Një shtëpi me fëmijë nuk ka qetësi të madhe,
por ka gëzim, ka jetë, ka dritë në çdo dhomë.
Çdo mur mban kujtimet e një përqafimi,
çdo dritare njeh diellin që zgjon dashurinë.
Kur ata flenë, heshtja bëhet melodi,
në sytë e tyre gjen ëndrra që ti vetë i ke harruar.
Një përqafim i vogël, një “të dua” pa fjalë,
vlen më shumë se gjithë pasuritë e botës.
Shtëpia me fëmijë është si zemra që rreh,
herë fort nga gëzimi, herë butë nga mallëngjimi.
Aty ku qesh fëmija, Zoti është pranë,
sepse aty dashuria nuk mbaron kurrë. 
Nënë e babë dy shtylla të kësaj ndjenje,
që djegin veten për dritën e fëmijëve të tyre.
Në sytë e lodhur fshihet një botë dashurie,
në duart e thara —një jetë flijimi e mirësi.
Ata rrinë zgjuar kur fëmija sëmuret,
qeshin kur ai bën hapat e parë,
dhe çdo natë luten në heshtje,
që Zoti t’i ruajë përjetë nga çdo varfëri, çdo
plagë.
Sepse shtëpia me fëmijë është një bekim hyjnor
