Megi Hajdini
Jam akull,ndihem akull
Zemra me dhemb dhe eshte nje shigjete hekuri qe ma mban koken para.Se kthej dot as majtas as djathtas.Me ler te shoh horizontin e detin,dua te vrapoj po smund.Me vjen te qaj,te dergjem ne lote te akullt qe me ftohin ndersa prekin fytyren time.Diten dielli me del siper e me ndjek me ato rreze te ftohta.Naten me ze hena e me perkedhel me driten e saj,me lan e me mbeshtjell te teren si perqafimi i nenes.E s’me jep fjale.
Nje shigjete kur godet nje gote te plote ndihet si qindra te tilla,ndersa ne nje gote boshe s’ndihet asgje.
Jam e mpire,duart nuk i leviz dot.Jam e mpire s’ndiej asgje.
Jam mish me dy sy qe vec ecen e vajton.
Jam shpirt qe pikon,gjak,qe po humbet shume,e po rri,aty ne kembe e sheh horizontin.
