Ju dashtë Zoti
Ka shprehje që nuk janë thjesht fjalë, por gjendje shpirtërore. “Ju dashtë Zoti” është një prej tyre. Nuk është urim formal, as fjali zakonore që hidhet për t’u dukur mirë; është një bekim i heshtur, një dorë e shtrirë nga shpirti drejt shpirtit. Në të ka më shumë ndjeshmëri sesa retorikë, më shumë dritë sesa zhurmë.
Kjo shprehje lind zakonisht aty ku fjalët e tjera nuk mjaftojnë. Kur njeriu e ndien pafuqinë e vet për të ndrequr plagë, për të kthyer kohën pas, për të shëruar dhimbje që nuk shihen. Atëherë ia beson gjithçka Zotit. Jo si dorëzim, por si besim i thellë se mbi kufijtë tanë njerëzorë ekziston një dashuri më e madhe, një drejtësi më e qetë, një kujdes që nuk lodhet.
Ju dashtë Zoti është edhe akt modestie. Ai pranon se nuk jemi gjithmonë të aftë të japim zgjidhje, por mund të japim zemër. Se nuk kemi gjithmonë përgjigje, por kemi lutje. Dhe lutja, edhe kur është e heshtur, ka peshë. Ajo e vendos tjetrin në qendër, pa kushte, pa interes, pa llogari.
Në kulturën tonë shpirtërore, kjo shprehje mban brenda etikën e dhembshurisë. Ajo i flet njeriut të lodhur, të zhgënjyer, atij që ka humbur rrugën ose shpresën. I thotë: nuk je vetëm. Edhe nëse bota harron, Zoti nuk harron. Edhe nëse njerëzit largohen, dashuria hyjnore nuk largohet.
Por “Ju dashtë Zoti” është edhe një pasqyrë për atë që e thotë. Sepse kush e shqipton me sinqeritet, pranon përgjegjësinë për të qenë vetë më i mirë, më i drejtë, më i butë. Nuk mund ta bekosh tjetrin pa u përpjekur të mos jesh plagë për askënd. Nuk mund ta përmendësh Zotin në emër të dashurisë dhe të jetosh në kundërshtim me të.
Në një botë të ashpër, ku fjalët janë bërë shpesh armë dhe jo ura, “Ju dashtë Zoti” mbetet një akt rezistence morale. Është zgjedhje për të mos mallkuar, për të mos uruar keq, për të mos u bërë i ngjashëm me errësirën që na rrethon. Është mënyra më e qetë për të thënë: unë zgjedh dritën.
Në fund, kjo shprehje nuk kërkon përgjigje. Ajo kërkon ndjeshmëri. Dhe ndoshta kjo është madhështia e saj: të thuhet pak, por të nënkuptohet shumë. Të mos imponohet, por të mbetet. Si një bekim që ecën ngadalë, por shkon larg.
Ju dashtë Zoti, sepse ndonjëherë, kjo është forma më e lartë e dashurisë që dimë të japim.
