Nëpër diell nëpër rreze
Udhëtoj edhe në hije
Nëpër male nëpër kodra
Nëpër fusha labërie .
Nëpër baçet plot me lule
dhe birbilat nëpër pyje
edhe nëpër gurë të heshtur
Ku janë vashëzat si yje .
Nëpër lumenj të kulluar
Nëpër ylbere me ngjyra
TEK kodrat me barë të njomë
Ku mer hovin poezija .
NË lulet me ngjyra shumë
Aty të ndryshohet jeta
Ku tëndelina ka çelë
Aty mer nektarin bleta .
Ku buron ujë i kulluar
Aty dehet bagëtia .
Nga trendelina e malit
Nga çula që bukur bie .
Nga drita që çonë çobani
Me çulën këngën në gojë
Mushkën e kuqe ngrkuar
Ku zilet bukur kumbojnë .
Fytyrën seç ma ndriçon .
Moj e bukur labëri ,
Je ujvarë përmbi burime
llavë e bukur poezi.
Je drita e shpirtit tim
behari plot me aromë,
Ku malet flasin me lulet
Ylberi që pikturonë .
Trendelina edhe yjet
Lëvizin malet e lartë
Kënga -vallja – dashuritë
Thëllëza- birbili -bashkë .
Për ato nënat fisnike
Shaminë lidhur mbi ballë
Për vallet dyshe që hidhnin
Si hëna që ndrinë mbi malë .
Plot aromë edhe dritë
Ti më je moj Labëri .
Bora e bardhë mbi male
Si shkëmbi me krenari .
Autore
Sanie Tushi Rrokaj .
Vlorë
