Fishekzjarret çajnë qiellin për pak sekonda,
llambat ndizen për të fshehur errësirën,
pemët e Vitit të Ri vishen me shkëlqim,
dhe miliona hidhen në ajër
si të ishin pa peshë, pa fytyrë, pa histori.
Por çfarë është Viti i Ri?
Një prag në kalendar.
Një datë që kalon,
një numër që ndërrohet,
një iluzion se gjithçka fillon nga e para
pa pyetur çfarë lamë pas.
Po sikur një dritë më pak në pemë
të ishte një bukë më shumë në një tryezë bosh?
Po sikur një fishekzjarr i pashkrepur
të bëhej një ilaç,
një dorë e shtrirë,
një shpresë që nuk shpërthen, por qëndron?
Çfarë është një sakat?
Jo një njeri i pamundur.
Por një njeri që jeton në një botë
që e ka bërë të pamundur për të.
Një trup që nuk i bindet gjithmonë shpirtit,
por një shpirt që di të lutet
edhe pa fjalë.
Çfarë është një jetim?
Jo mungesë prindi,
por mungesë përqafimi.
Një zemër që nuk kërkon lodra,
por siguri.
Një sy që nuk kërkon drita,
por të shihet.
Dhe ne pyesim:
Çfarë ka më shumë vlerë?
Shkëlqimi i një peme që do të çmontohet pas pak ditësh,
apo trishtimi i një zemre
që ka mësuar të presë në heshtje?
Sepse drita e vërtetë nuk bën zhurmë.
Ajo nuk shpërthen në qiell,
por ndizet brenda njeriut
kur zgjedh të mos harxhojë për t’u dukur,
por për të qenë.
Ndoshta Viti i Ri nuk ka nevojë për më shumë fishekzjarre,
por për më shumë ndërgjegje.
Jo për më shumë zbukurime,
por për më shumë zemër.
Sepse një botë që feston,
por nuk ndan,
nuk po hyn në një vit të ri,
po riciklon zbrazëtinë.
Dhe ndoshta,
vetëm ndoshta,
Viti i Ri fillon vërtet
atëherë kur një njeri vendos
të bëhet dritë për një tjetër.
